Mijn kinderen vinden dit dikke onzin. Zon is toch leuk? En als je het warm hebt, dan ga je maar ff in het zwembadje (van 2 bij 1 meter) liggen. Pas je precies in. Daarnaast betekent zomer voor mijn kinderen maar één ding: IJS! En ik geloof dat mijn jongste dat de beste uitvinding óóit vindt. “Is het al vloedheet? Mogen we een ijsje?” Het is het proberen waard natuurlijk, bij 14 graden in de regen. Gelukkig heeft ze de laatste weken niks te klagen. Het is namelijk niet vloedheet, maar peperheet, aldus de jongste. Dus toen mijn leidinggevende vroeg ‘of ze niet iets te scherp uit de hoek kwam tijdens de vergadering’, antwoordde ik: “Nou… peperheet!”

En wanneer het peperheet is eet je ijs. Niet gek dus, dat de eerste vraag toen ze vanmorgen uit bed stapte was: “Mag ik een ijsje?” “Ja hoor, dat kan vandaag wel.”
“Eh, nu mama?”

Maar peperheet weer heeft ook andere consequenties. Een tropenrooster. Eerlijk is eerlijk: in het oude, niet al te best geïsoleerde, schoolgebouw van de kinderen zijn de temperaturen tropisch. Zeker na enkele dagen onafgebroken hitte. Voor ouders heeft zo’n tropenrooster impact. En alles wat impact heeft, krijgt uitgebreid de aandacht in de klassenapp. “Weet al iemand hoe het zit met een eventueel tropenrooster?” “Dat maken ze morgen in de ochtend bekend.” “Er is mail!”. “Ik zie het, maar kan het niet openen. Kan iemand mij vertellen wat erin staat?” “Donderdag kinderen eerder uit! Rest van de week blijft hetzelfde.” “En geen gym op donderdag!” “Oh dus deze week geen gym?” “Ja wel gym, maar niet op donderdag.” “Oké!” “Wel afmelden via Parro, anders krijg je je kinderen niet mee!”.

Inmiddels had ik twee rolberoertes.

Mensen. Lees. Je. Mail. Daarin staat keurig wat je moet doen. Het is dezelfde mail als vorig jaar trouwens. Ik ga wel opperen om daar volgend jaar een zinnetje aan toe te voegen. Iets over ‘lees je mail’ en ‘beperk de klassenapp tot het hoogst noodzakelijke’. Zoals verloren broodbakjes. Gymschoenen in twee verschillende maten. En afscheids-knutsel-opdrachten voor de eindejaarscadeautjes van de leerkrachten. Want met drie kinderen (in drie verschillende klassenapps) heb je daar al je handen vol aan.

Peperheet weer doet gekke dingen met mensen.

Meer lezen?

Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.

Ja, ik word abonnee! :-)

Kinderen. Als er iemand goed naar het menselijk lichaam luistert, dan zijn zij het wel. Honger? Buikpijn.
Moe? Direct in slaap vallen (ongeacht waar je op dat moment bent).
Pijn? Huilen.
Ziek? Als zielig hoopje op de bank.
Beter? Dan direct springen op diezelfde bank.

Na een aardige portie friet op het kamp vindt er een wederopstanding plaats waar menig heilige nog jaloers op zou zijn. Je ziet de kinderen team voor team opknappen nadat ze de frietkar zijn gepasseerd. “Mam, ik ga nog even voetballen. Dan laat ik zo meteen weten ‘of het weer gaat’, oké?”

Nou, nee, niet oké. Want ik sta hier met je zusje (die ondertussen ook een lekker bakje wonderfriet te pakken heeft) en ik ben speciaal twee uur eerder langsgekomen omdat ik je op kwam halen. We spreken af dat ik terug naar huis ga en hem op de eindtijd van het kamp op kom halen. De jongste vertelt in de auto terug naar huis enthousiast ‘dat ze nu ook op voetbal wil’ (want dat is vanaf nu voor altijd gekoppeld aan een bakje friet).

Twee uur later haal ik hem op. Het kamp krijgt een dikke 9,5. ‘En nu wil hij wel even tv kijken’. Voor de tv zakt hij iedere minuut een stukje verder onderuit. Tot hij de horizontale stand heeft bereikt. “Ben je moe?” “Nee hoor!” zegt hij met z’n ogen half open, “dit ligt gewoon heel fijn.” De drie uur daarna is hij niet meer aanspreekbaar en kan zelfs het schelle meidengezang van zijn kleine zusje en nichtje hem niet meer wakker krijgen.

Ook in de avond slaap hij als een roosje. De heren hebben op het voetbalkamp niet alleen gevoetbald en op de springkussens gespeeld tot middernacht, maar zijn daarna ook nog met z’n allen in de kantine aangeschoven voor een WK-wedstrijd om 3.00 uur ‘s nachts. Een ervaring die ze niet snel meer zullen vergeten. De hulpouders ook niet trouwens. Hulde aan deze mensen die vrijwillig de hele nacht opbleven om de kinderen een onvergetelijk weekend te bezorgen.

Of ja, weekend, zeg maar gerust weekend + midweek. Want de naweeën van het avontuur waren nog tot redelijk ver in de daaropvolgende week te voelen.

En tja, dan zit er (in deze volle laatste schoolweken) maar een ding op: constateren (het is druk en vermoeiend), hulp inschakelen (mama kom je me halen) en tot slot een bakje friet. Daarna voel je dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Eenmaal thuis trekt mijn moeder mijn laarsjes uit. Er rollen tien eikeltjes en beukennootjes uit. Per laarsje. En tja, dat loopt inderdaad niet zo lekker.

Ik kan het mijn vader niet kwalijk nemen. De kans was namelijk vele malen groter dat er helemaal niks met mijn voetjes aan de hand was. Met mijn theaterskills zat het namelijk wel goed (ik zei ooit na een valpartij tegen mijn neefjes en nichtjes: “laat mij hier maar zitten, met mijn zere knie.”). En met mijn doorzettingsvermogen soms wat minder. Maar soms blijkt één en één dus niet twee te zijn.

Mijn vriend is van een ander kaliber. Die meldde in het begin van onze relatie ‘dat hij wat later thuis was, omdat hij nog even langs het ziekenhuis ging om zijn hoofd dicht te laten plakken’. Bleek hij tijdens zijn voetbalwedstrijd een gat in zijn hoofd te hebben opgelopen.

Onze kinderen zijn dus, zoals je had kunnen verwachten, een soort mengelmoes. Op het voetbalveld noem ik onze oudste liefkozend de bulldozer. Tegelijkertijd doet hij de bijnaam 'man van glas' ook regelmatig eer aan. Gisteren nog, toen er een lichte kras op zijn arm te zien was. Of ja, lichte kras, het was een inkeping van jewelste. Aldus meneer. Aanraken van de diepe wond mocht natuurlijk niet. Eigenlijk mochten we er zelfs niet eens naar kijken. Dus toen wij hem na het eten vriendelijk verzochten om te gaan douchen, was dat uiteraard een onmogelijke opgave. Dat kan écht niet. Iets met ‘vreselijk zeer’, ‘openspringen van de wond’ en ‘hoe moet ik mijn haren wassen als ik maar één arm heb?’. Kortom: drama. Schoffel je hem onderuit op het voetbalveld, dan geeft hij geen kik.

Toen, na heel wat kunst- en vliegwerk, het haar gewassen was en het kind afgedroogd, pakte mijn vriend hem vriendelijk bij zijn arm om hem naar zijn slaapkamer te begeleiden. Op de wond ja. Het kind gaf geen kik. Die zat met zijn hoofd al bij de volgende etappe: lezen, gamen of iets anders dat de gedachte aan een levensbedreigende armwond als sneeuw voor de zon doet verdwijnen.

Net zoals die keer dat hij ‘niet kon lopen van de rugpijn’, maar na het zien van een trampoline riep: “Wie wil er mijn backflip zien?”. Of enorme buikpijn had, totdat bleek dat we frietjes gingen eten. Gigantische teenpijn (ja, echt). Kolossale oorpijn. Last van z’n heup. Het blijkt herkenbaar: menig ouder kan een waslijst aan klachten opsommen waar zijn of haar kindlief deze week mee kampte.

En daarom geef ik ze hier thuis alle drie gewoon volle bak aandacht als het om pijn gaat. Zuster Maartje schiet te hulp en kijkt wat het beste redmiddel is: even aankijken, pleister/kusje erop, iets ter afleiding of gewoon een goed gesprek. Niet elk pijntje is ernstig, maar soms blijken er gewoon tien eikeltjes in een laars te zitten.

Ja mensen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Want wie mijn column al langere tijd volgt weet: ik ben geen groot fan van de avond4daagse. Zeg maar gerust: mijn afkeer is reuze. Van aanloop (‘Wie doet er mee? Waar kun je je inschrijven? Waar verzamelen we? En zelfs, ja heus, ‘Is vijf kilometer ver?’) tot aan de daadwerkelijke uitvoering (‘Wat moeten we eten?’ ‘Het is zo’n race tegen de klok’, ‘Waarom waren jullie niet bij de startvlag?’ ‘Heeft iemand een extra regenjas?’). Ik heb het altijd zo goed mogelijk genegeerd.

Tot dit jaar. Er was geen ontkomen meer aan. De oudste moést en zou meedoen. En tja, ik vond het niet zo charmant om hem vier dagen bij een andere ouder te parkeren. Dus gaf ik hem op. En mezelf.

“Zullen we de 10 kilometer doen?” (Ik dacht het niet!), “Mag ik een paar zakken snoep meenemen?” (ik dacht het niet!), “Kun je me met de auto naar de avond4daagse brengen?” (ik dacht het zéker niet!). Kortom: de aanloop was fantastisch.

Toen we, want door al dat geklaag de afgelopen 5 jaar was ik wel enorm goed voorbereid op dit evenement-met-extreem-hoog-scouting-gehalte, netjes om 17.00 uur aan het avondeten zaten, bedachten de middelste en jongste ‘dat het ook wel leuk zou zijn om mee te doen’. En dus werd het wandeluitje van de oudste een heus gezinsuitstapje.

Maar ja, wel zonder startbewijs, zonder traktatiemunten en zonder medaille natuurlijk. Dat mocht de pret gelukkig niet drukken. De jongste liep dapper de 5 kilometer mee met haar grotere broers, maar doopte het festijn halverwege wel om tot de ‘avond4draagse’. Ach ja, ik hoefde daarna niet meer naar de sportschool.

Om de sfeer wat te verhogen, werden er niet alleen liedjes gezongen, pleisters en roddels uitgewisseld, maar kwam het ook met regelmaat met bakken uit de hemel. Schept toch een band hè, met 4000 anderen al slenterend 5 kilometer afleggen in de regen.

Zo ook de laatste dag, die van start ging met een verfrissend buitje en een route in petto had waar we verdacht lang van mochten genieten. Na drie kwartier ‘lopen’ stond er iets meer dan 1,5 kilometer op de teller. Niet lang daarna begon ‘de dag die je wist dat zou komen’: het inhaalmoment. Althans, de oudste wist dat dat moment kwam (het zou me niet verbazen als het zijn hoofdreden was om mee te lopen. In het normale leven is hij niet zo te porren voor een wandeltocht). De jongste had geen flauw idee wat haar te wachten stond. Rijen mensen langs de kant, fanfaremuziek, blikken bier (het is een kindertocht hè mensen) en natuurlijk snoepkettingen. Heel, veel snoepkettingen. Bij de eerste huldiging (door opa en oma) was de verrassing groot. Daarna volgde nog meer en meer snoep.

Net voor de finish stonden opa en oma nummer 2. Blauw van de kou. Die waren, fanatiekelingen, al om half 7 langs de lijn gaan staan. Wij kwamen om half 9 voorbij.

Tot slot volgde nog een heus festival met band, muziek en foodtrucks. Uitbundige ouders (het zit er op!) en dodelijk vermoeide kinderen. Gelukkig stond er een rustig weekend voor de deur. Zo eentje met voetbalwedstrijden, kinderfeestjes, boekbespreking-voorbereidingen. Je kent het wel. Nog even volhouden jongens, het eind van het schooljaar is in zicht!

“Volgend jaar doe ik zéker weer mee mam!” roept de oudste enthousiast. Yes vriend, ik heb er nú al zin in.

Dertig jaar geleden op het schoolplein was het niet anders dan vandaag de dag. Vriendschappen ontstaan, groeien en bloeien op de basisschool. En ze verwateren net zo snel. Vooral de kleuters hebben daar een handje van: de ene dag zijn ze besties en de andere dag kijken ze elkaar niet meer aan. “Ach, had ze ook maar niet dat blauwe potlood van mij af moeten pakken.”

Na haar eerste schooldag kreeg mijn dochtertje al een vriendenboekje mee naar huis. En de helft van de kinderen in het vriendenboek van mijn middelste zijn kinderen die simpelweg bij hem in de klas zitten (en waarschijnlijk in de buurt waren toen hij een nieuwe locatie voor zijn vriendenboek zocht).

Sommige vrienden zijn echte blijvers. De twee oudste hebben inmiddels een stabiel clubje jongens om zich heen verzameld. Geen meisjes natuurlijk. Hè bah, meisjes. En om die hechte club hangen altijd wat ‘knipperlichtvriendschappen’. De actuele waarde van die vriendschappen komt altijd naar boven rond kinderfeestjestijd. Het is een soort ‘Expeditie Robinson’, waarbij helaas niet iedereen de samensmelting haalt.

Tot verbázing van sommige ouders. Want hoezó mag mijn kind er niet bij zijn? Ze zijn toch beste vrienden? En dan wordt soms pijnlijk duidelijk hoe de vork in de steel steekt. Dat Jantje toch niet zó dik is met Klaasje als zijn moeder dacht. En dat die geforceerde vriendschap tussen Henk en Karel niet helemaal de gewenste uitkomst geeft. Want op het moment dat de uitnodigingen worden rondgedeeld, blijft de deurmat van Karel akelig leeg.

Laatst vertelde iemand me dat een ouder verhaal kwam halen na de uitnodigingsronde. “Of zij samen met hun kind hadden bepaald wie er wel of niet uitgenodigd werd.” Tja, dan sta je als ouder met je bek vol tanden. Want je moet óf toegeven dat je je hebt gemengd in de beslissingsronde wie wel en wie niet de aftiteling haalt, óf je moet toegeven dat je kind dat gewoon lekker zelf mag beslissen en dat haar kind er dus niet bij zit.

Ik snap heus wel dat het jammer kan zijn. En dat je je kind teleurstelling wilt besparen. Want het is ook niet leuk als jij niet uitgenodigd wordt. Maar, dat is ook het leven hè? Je kunt moeilijk 38 kinderen uitnodigen ‘zodat je geen kinderen (en ouders!) uit de klas teleurstelt’. Dan moet je een bus huren, en wie doet dat nou (Ik ken ze hoor. Mijn hemel. Een bus.)

“Mam,” zegt de middelste nét voor zijn kinderfeestje start. “Ik wil eigenlijk liever drie andere kinderen uitnodigen. En kunnen we gaan zwemmen in plaats van voetballen? Op een andere dag? Ik wil nu eigenlijk gewoon liever gaan gamen.”

De Nederlandse vertaling van het nummer is vrij dramatisch. Zoals het hoort in musicals en films:

Ik ga op zoek naar wie ik ben
Verleg de grenzen die ik ken
Geen goed of fout geldt hier voor mij
'k Ben vrij

Alle ‘twee-tot-zes-jarigen’ in Nederland zingen het. Zonder te weten waarover het gaat. Het herinnert me telkens als ik het hoor weer aan het daadwerkelijke loslaten. De oudste is nu negen. Die vraagt steeds vaker om een letterlijke ‘leddiego’.

‘Of hij alleen naar het dorp mag’. Brood halen. Alleen naar de gym fietsen. Op bezoek bij een vriendje. Naar opa en oma. Het liefst alleen. Natuurlijk alleen. Want dat kan hij. En dat weet ik.

Terwijl de jongste ‘leddiego’ zingt, werpt mijn telefoon me elke dag weer terug in de tijd met een ‘dit-deed-jij-op-deze-dag-in-jaar-x’-fotoreeks:

2018: eerste stapjes!
2019: nog een baby!
2020: oh ja hier zat de middelste klem onder de bank.
2021: nóg een baby.
2022: samen in de zandbak.
Nu: mam, mag ik alleen naar het pleintje fietsen?

Alsof de tussenliggende weken, maanden, jaren in één oogwenk voorbij zijn.

En nu ze kunnen zitten, lopen en praten (Mijn hemel, praten. De jongste zegt ‘inmiddels’ ook ‘immers’), nu we de basis gelegd hebben, is het tijd voor het Anna & Elsa-gedeelte van de show: leddiego.

Ze gaan op schoolreisje (leddiegoo leddiegooo). Ze fietsen alleen terug na een speelafspraak met een vriendje (leddiegoo, leddiegooo). Ze gaan op kamp met de voetbalclub (leddiegoo, leddiegoooooo).

En zoals Elsa zo treffend zingt: i can’t hold it back anymore. Of ja, hold thém, want sinds de oudste zijn wegen naar meer vrijheid uittest, maken de middelste en de jongste gretig gebruik van de nieuw gebaande paden. Tenminste, wanneer het hun uitkomt. “Ga maar hoor mama. Ik blijf wel even alleen thuis,” aldus de vierjarige. “Ik ga niet mee. Dan kunnen jullie ook niet, want ik ben echt nog véél te klein om alleen thuis te laten,” aldus de zesjarige.

De vierjarige klimt daarna bij mij op schoot en zegt: “Zullen we nog héél even doen alsof ik een baby ben?”. Gevolgd door een dikke knuffel. En de boodschap: “Ik ga even naar de bakker. Alleen. Zorg jij dat er geld is daar?”

Meer lezen?

Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.

Ja, ik word abonnee! :-)

De bediende zet ons drinken neer en neemt onze bestelling op. Ondertussen nemen we de laatste (schoolplein)roddels door, bespreken we de stand van zaken in de familie en nemen we het aantal break-ups in de omgeving door (de scheidingsgolf nadert tsunami-formaat).

Even later wordt het hoofdgerecht geserveerd. Het smaakt prima, maar het restaurant oogt wat rommelig. Alsof niet alles volgens plan verloopt. De serveerster probeert het kunstig te verbloemen en vraagt meerdere keren ‘of alles naar wens is’.

Gelukkig maakt het dessert veel goed. Yoghurt, verse aardbeien en chocolade. Na het uitserveren kruipt de serveerster bij mij op schoot en hoor ik de barman tegen de andere kelner roepen: “laat jij de hond even binnen?”. “Zo,” zegt een derde personeelslid, “ik heb er honger van gekregen”. Hij schuift een stoel aan onze tafel en gaat zitten.

“Mam,” fluistert de serveerster in mijn oor, “nu moet je vragen of je de rekening mag.” Ik knik en vraag beleefd om de rekening, nadat ik heb gezegd dat het eten heerlijk was. “Blijft u ook slapen in ons hotel?” vraagt een medewerker. Hij blijkt, naar eigen zeggen, de manager te zijn.

Een hotel? Dat klinkt goed! Mijn vriend en ik worden door de kinderen naar de slaapkamer gedirigeerd. En net zoals in een écht restaurant zorgen zij voor de afwas. Er wordt flink heen en weer gesjouwd met borden, glazen en bestek. Zo nu en dan volgt een commando (“Laat de hond maar weer naar buiten!”), volgt een vraag (“waar laten we deze pan?”) of geven ze elkaar suggesties (“We moeten dat wel doen hoor, anders komen ze nooit meer terug!”).

Na een paar minuten is het rustig. En dat kan in een jong gezin twee kanten op: óf alles is pais-en-vree. Óf (en daar durf ik bij ons thuis aardig wat geld op in te zetten) het is een grote stervensbende. De manager betreedt de hotelkamer om te komen melden ‘dat er een kleine overstroming was’, maar ‘dat alles inmiddels gedweild is’. Mijn vriend en ik kijken elkaar aan. Hij laat weten dat al het bestek netjes afgespoeld is met koud water en terug in de bestek-la is gelegd. Mijn vriend en ik kijken elkaar nóg eens aan. De manager laat tot slot weten dat de rekening morgenochtend volgt. En vraagt of hij ons nog moet voorlezen uit zijn lievelingsboek Kapitein Onderbroek. Dit hotelrestaurant is van alle gemakken voorzien.

De volgende ochtend zijn er boterhammen gesmeerd. Mijn vriend krijgt acht boterhammen met Speculoos mee (service van de zaak!). De manager vraagt of we vanavond weer terugkomen. En als we dat niet doen, of we dan wel een mooie review achter willen laten. Voor andere gasten. Ik hoop wel dat de serveerster daar niet op schoot gaat zitten tussen het hoofdgerecht en het toetje.

Meer lezen?

Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.

Ja, ik word abonnee! :-)

Gelukkig hebben de kinderen er geen moeite mee. De jongste vraagt zich af ‘of de juf de bus gaat besturen’ en de middelste vraagt zich af ‘of hij het redt tot aan het pretpark’ nu hij weet dat er in de bus niet gegeten en gedronken mag worden.

Na een uitbundige uitzwaaisessie naar zes geblindeerde bussen (in wélke bus zaten ze ook alweer? Ach, met drie kinderen heb je 50% kans dat er één van jouw kinderen in de bus zit die op dat moment voorbijrijdt), fiets ik snel naar huis. Daar pak ik de auto om naar mijn werk te gaan.

Ik verzamel razendsnel mijn spullen. Geef de hond een aai over zijn bol en open de autodeur. Tot mijn verbazing liggen zowel de stoel van de bestuurder als die van de bijrijder plát. Ligstand. Er komt me een enorm vieze lucht tegemoet. Zware shag. Ik kijk op de grond en zie as- en sigarettenresten, lucifers en andere rotzooi liggen.

Wát is hier gebeurd? Ik zet een stap achteruit en bekijk het geheel. Het kan niet anders dan dat hier mensen vannacht hebben gelegen.

In míjn auto.

Op míjn oprit.

In het licht van de lantaarnpaal.

Ik kijk op en zie de spiksplinternieuwe auto van de overbuurman. Als ik moest kiezen, dan wist ik het wel.

Geschrokken zet ik een stap achteruit. Ik zet de ramen op een kier, zodat het een beetje kan luchten en bel mijn vader ‘of ik zijn auto mag lenen’.

Eenmaal op het werk dringt de situatie écht tot me door. Het maakt me een beetje bang. Ik voel een fractie van wat mensen voelen wanneer er bij hen thuis is ingebroken. Het is alsof ze in jouw veilige haven zijn geweest. Iets waar je je beschermd voelde.

Het lijkt er niet op dat de partycrashers op iets anders uitwaren dan ‘even lekker uitrusten’ en wat zelf gedraaide sigaretten roken. Oh ja, en muziek luisteren. Want ook de accu van de auto is helemaal leeg. In gedachten kijk ik mijn hond aan: en waar was jij in dit spektakel? Je blaft al als er een onschuldige 90-plusser door de straat schuifelt. Maar een logeerpartij op de oprit. Ach moet kunnen?

Op het werk zijn de grappen niet van de lucht. “We kunnen tijdens de lunchpauze gaan wandelen. Of we kunnen even lekker in de auto van Maartje gaan liggen!” Ze vragen me of ik de politie al gebeld heb. En of ik in het handschoenenkastje heb gekeken. Dat heb ik niet gedaan. En gedurende de werkdag neemt de gruwel van wat er mogelijk in dat kastje ligt toe. De suggesties vloeien rijkelijk.

Ik ga nóóit meer in die auto. Hij stinkt. Hij is vies. Ik doe het niet.

Mijn vriend rijdt de auto door de wasstraat en gaat langs ‘de interieurbaan’. Dan pakken ze de binnenkant van je auto grondig aan. Ik moet eerlijk zeggen, zo schoon heeft de auto er nog niet eerder uitgezien. Hij ruikt niet meer naar rook.
Wel naar bananen. Want om de boel een beetje ‘op te fleuren’ heeft mijn vriend een luchtverfrisser opgehangen in de auto. Fruitcocktail, staat er op de hanger aan de autospiegel.

Ik durf weer in te stappen. De opgefriste kinderstoeltjes zetten we weer op de achterbank. Onderweg naar oma vraagt de jongste: “Wat was er nou met de auto gebeurd, mama?” Ik vertel dat er waarschijnlijk twee mensen hebben geslapen. “Ah, dan zullen ze wel geen eigen auto hebben gehad om in te slapen,” zegt ze lief. Om te vervolgen: “Dus gingen ze met z’n tweeën in onze auto. Of ja, twee, misschien waren het er nog wel meer.

Ik ga nooit meer in mijn auto.

Meer lezen?

Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.

Ja, ik word abonnee! :-)

En dus gaf ik me digitaal op voor een tijdvak midden op de dag in onze eerste meivakantieweek. “Ik ga niet naar die stomme sale!” roept de oudste vanaf de trampoline terwijl zijn neef een voetbal zijn kant op werpt en de oudste met een spectaculaire duik de bal vangt. “Waar moet je naartoe dan?” vraagt zijn neef belangstellend. “Oh ja, mijn moeder wil naar zo’n schoenenverkoop. Echt stom. Wel skeer.” Ik haak af en besluit de andere twee kinderen gereed te maken. De jongste schiet haar voeten in haar roze regenlaarzen. Het is tenslotte 18 graden en het heeft al dagen niet meer geregend. Had ik al gezegd dat we toe waren aan nieuwe schoenen?

Na flink wat herhaling (“Kom nouuuu”) en lichte dwang (“we gaan nú”) kwamen we ietsje later dan gepland aan bij de schoenenfabriek. Ons tijdslot was inmiddels verlopen, maar dat was gelukkig geen probleem. Direct werd me duidelijk dat ik door al het gehaast het allerbelangrijkste vergeten was: vooraf. duidelijke. spelregels. bepalen.

Want, beste mensen, bij de fabrieksverkoop staan natuurlijk niet de bestverkopende schoenen. Die zijn al de winkel uitgevlogen voordat ik überhaupt wist dat ze er waren. Nee, het zijn de restanten. Sommige leuk, sommige aardig en sommige vreselijk. En kinderen hebben een neus voor vreselijk. Voor ‘glitter-regenboog-unicorn’ schoenen bijvoorbeeld. Maak daarom afspraken. Vóórdat je de enorme hal met schoenen betreedt. Wat, hoeveel, kleur, stijl: leg het vast. Zonder regels, verandert zo’n schoenenuitje in een sociologisch experiment.

De middelste komt inmiddels aanzetten met een paar schoenen dat overduidelijk te groot is. “Maatje 35 mam. Drie maten groter dan ik nu heb, maar ze passen nog best wel goed,” zegt hij terwijl hij door de fabriekshal sloft. De jongste had inmiddels haar passie voor unicorns laten varen en kwam met typische jongensschoenen op de proppen. De winkelmedewerker was in al de chaos niet per se behulpzaam. Sterker nog: ik geloof niet dat hij aan mijn kant stond. Met zijn opmerking: “Heb je die gave schoenen met draaiknop al gezien?” wist hij de oudste en de middelste in één keer te betoveren. En wist hij de verbetering van hun veterstrikvaardigheden met nog minimaal een half jaar uit te stellen.

Op weg naar de uitgang komen we een klasgenootje van de oudste tegen. De jongens kiezen dezelfde watersandalen. Ze hebben (godzijdank) één maatje verschil. Maar dat biedt bij deze twee nog geen garantie. Die gaan na de gymles in de lente- en zomermaanden minimaal één keer op de verkeerde schoenen naar huis. Of ze wisselen er één uit. Kan ook nog.

Eenmaal thuis spuit ik de schoenen direct in. Na twintig minuutjes zijn de schoenen klaar voor gebruik en willen de jongens hun nieuwe aanwinst meteen testen door een rondje over het grasveld voor ons huis te rennen. Zelfs de oudste is er nog steeds heilig van overtuigd dat je met nieuwe schoenen harder kunt rennen (“Kijk maar mam! Écht!”).

Na twee minuten hoor ik een kreet van teleurstelling. “Mam. Mamaaaaa?” roept de middelste, waarna hij zijn nieuwe schoen in de lucht houdt. Kak.
Kak aan zijn schoen. Aan zijn nieuwe schoen. “Niemand heeft me verteld dat daar poep lag, dus dat kon ik écht niet weten,” zegt hij verontschuldigend.

En ik kon niet weten dat schoenen kopen met kinderen zo’n avontuur was. Volgende keer ga ik maar weer gewoon naar het dorp.

Meer lezen?

Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.

Ja, ik wil abonnee worden!

Omdat ze lekker hun eigen pad volgen. Omdat ze een fashionstatement willen maken. Misschien omdat ze anderen willen inspireren om verder te kijken dan hun dagelijkse routinematige handelingen. Of omdat ze rete-eigenwijs zijn. Dat zou natuurlijk ook kunnen.

Op onze longtail (een fiets met een extra lange bagagedrager, waardoor je achterop ruimte hebt voor meerdere kinderen) zitten ze inderdaad vaak achterstevoren. Bij onenigheid zitten ze met de ruggen tegen elkaar. En in tijden van vrede zitten ze naar elkaar toe gericht. In de café-stand zeg maar.

Er wordt volop gekletst en gediscussieerd op de fiets. Welke ‘Italian Brainrot’ het beste is. Of ze thuis een kleurplaat van ‘Tralalero Tralala' (een haai met poten, red.) gaan printen (met mijn zakelijke printer…) of dat ze toch gaan voor ‘Spaghetti Tualetti’ (een wc waar spaghetti uit komt. Serieus, ik verzin dit niet. Was het maar zo’n feest.)

Ook proberen ze onderweg zoveel mogelijk auto’s te laten toeteren, lopen ze bij het naar binnen gaan van de school tegen de deurstijl aan (want jas achterstevoren aan en capuchon demonstratief over voorhoofd getrokken). In de gang trekken ze hun snowboots uit (want het is nog nét winter, ook al is het 15 graden) of ze gaan voor witte sportsokken in sandalen (want het is lente, ook al is het nog maar 15 graden).

Na school komen ze mokkend naar buiten (want school is saai) en gaan vervolgens achterop de fiets vrolijk verder met hun verhitte discussie over de allerbeste Italian Brainrot (“Zéker Strawberry Elephant!” “Nee echt niet, 100% Dragon Cannelloni, bro!"). Gelukkig gaan er ook altijd minstens twee vriendjes of vriendinnen van school mee naar huis. En zie ik bij hen precies hetzelfde gedrag.

En net als ik denk ‘Wat moet het toch worden met de jeugd van tegenwoordig’, tikt mijn oudste de muziekbox aan en zet een nummer op van Gabbertje. Nostalgie! Daarna volgen de Party Animals (Have you ever been mellow) en Gabber Piet (de Mosselman). Ik kijk naar hakkende, kale mannen en gabberwijfies, luister naar songteksten die alleen maar over drugs, drank en feesten gaan. En ik realiseer me dat onze ouders, toen wij als kinderen en tieners stonden te dansen op deze muziek in bijpassend trainingspak, waarschijnlijk precies hetzelfde dachten als wij nu.

PS 1 Deze gedachte blijkt zo oud als de oudheid. In een kleitablet van 4000 jaar oud vonden ze een zin met de strekking ‘wat moet het toch worden van onze kinderen’.

PS 2 De komende twee weken duik ik in de wereld van Italian Brainrots, speeltuinen en gezelschapsspellen alias de meivakantie. Ik reken op bakken aan inspiratie. Mijn column verschijnt na de meivakantie weer.

PS 3 Wil je mijn column niet zo lang missen? Of zoek je lekker leesvoer om je af en toe op de wc te kunnen verstoppen en even geen Peppa Pig Monopoly te spelen? Koop dan voor slechts €16,99 mijn columnbundel. En haal 200 pagina’s aan luchtige, grappige en ontroerende columns in huis. Er zijn nog enkele exemplaren beschikbaar.

Bestel hier mijn columnbundel

Ik til de tegel op en het ding blijkt behoorlijk zwaar. Echt zwaar. Zwaar als in: ik snap wel dat de juf vraagt of wíj het ding mee naar huis willen nemen. Dit overleeft de rugzak van de gemiddelde groepdrieër niet. Sterker nog: dit overleeft de moderne groepdrieër zélf niet. “Kapot zwaar, mam”.

En dus zijn de ouders de beste optie. Dat lijkt altijd zo te zijn. Lijkt, ja. Want hoe overleeft deze gebakken tegel een fietstocht? Ik kijk naar mijn fiets. Voorop? Bij de eerste de beste vluchtheuvel neemt de boot op het schilderij een snoekduik. Achterop? Zelfde verhaal. En dus fiets ik met een keiharde, zware, beschilderde tegel onder mijn arm richting huis. Ik hoop dat ik niet te veel moet remmen.

Eenmaal thuis dient zich het volgende ‘euvel’ aan. Want waar láát je zo’n ding? Hang je het aan de muur? Zet je het op een tafeltje of dressoir? Of gaat het in de leuk-voor-later-doos? Die doos, ik heb er voor elk kind één, barst al maanden uit zijn voegen. Want er belandt nogal eens iets in die doos. Van allereerste verftekeningen (“Wat móói! Drie strepen!”) tot ingewikkelde knutselwerkjes (“Dit is een boot-ruimteschip mam. Dat zie je toch wel?”). En van een (heel klein deel van een) fascinatie (31 tekeningen van Rainbow Friends) tot de eerste, zelfgeschreven briefjes: ‘Dit is een liw’ (leeuw).

Maar goed, die bak dus, die raakt overvol. En ik vraag me überhaupt af of mijn kind later op die bak zit te wachten. “Kijk schat, 3401 kunstwerken uit je basisschooltijd. Kijk maar wat je ermee doet. Je zou er de hele benedenverdieping mee kunnen behangen.”

Dat doe ik nu namelijk zelf ook.

Ruim een half jaar keek ik dagelijks naar het enorme kunstwerk van mijn middelste. Het was een camouflagewerk met daarop (als je goed keek natuurlijk - camouflage, duh) een flamingo. Want, zo was zijn verklaring, die was zich aan het verstoppen in de jungle (!). Soms, beste mensen, is het gewoon het beste om op elk vaag verhaal van je kind simpelweg ‘ja’ of ‘tuurlijk’ te antwoorden en geen verdiepende vragen te stellen. De camouflageflamingo hing hij pontificaal naast de tv, want dan kon hij “óf tv kijken óf naar zijn kunstwerk kijken”. Top.

Toen de stapel aan kindertekeningen, knutselwerken, ingevulde kindersudoku’s, toetsen en volgekladde werkbladen op onze huiskamertafel laatst te groot werd, heb ik de stapel vakkundig gehalveerd. “Mam, ik denk dat je een foutje gemaakt hebt,” begon de oudste aarzelend toen hij laatst de klep van de papierbak opende.

De gebakken, blauwgroene tegel van Zeezucht staat dus voorlopig keurig op de schouw te pronken. Tot het schip klaar is om koers richting de container te zetten.

Nou, zo werkt het bij ons niet.

Bij ons is het meer: ik kies wat IK wil, alles voor één. Want wat de een wil… wil het andere kind juist niet. Wanneer het ene kind ontzettend graag een spelletje wil spelen, wil het andere kind juist naar buiten. En wanneer ze het dan wél eens zijn over ‘dat er een spelletje gespeeld gaat worden’ volgt het debacle ‘wélk spelletje dan’.

Wanneer het ene kind razend enthousiast komt vertellen ‘dat ze een groot kasteel van magneten heeft gebouwd met haar grote broer’, gooit ‘die andere grote broer’ ondertussen het kasteel omver met een uiterst goed geplaatst schot op zijn zelfgecreëerde goal (a.k.a. onze prachtige schuifdeuren met glas-in-lood).

Het feit dat er binnen überhaupt niet gevoetbald mocht worden, wordt vakkundig gepareerd. Nog voor ik met mijn betoog verder kan gaan, vliegt het volgende me alweer om de oren, omdat ze besloten hebben om dan maar handbal te spelen in de huiskamer als voetbal niet mag.

Iets gedaan krijgen bij ons thuis is als dansen met drie partners. Of varen met drie kapiteins. Wanneer we onze zeilen richting het oosten zetten, verandert de koers onderweg nog drie keer. Wanneer we besloten hebben dat we de tango gaan dansen, klinkt er ineens hiphopmuziek.

“Zullen we naar buiten gaan?”
Nummer 1: “Jaaaa!”
Nummer 2: “Jaaaa!”
Nummer 3: “Neee! Absoluut NIET!”
Nummer 2: “Ik wil wel buiten spelen, maar dan wel naar het pleintje’.
Nummer 1: “Nee, niet naar het pleintje, gewoon in de tuin!”
Nummer 3: “Eh, ik wil sowieso niet naar buiten, hè.”
Ik: …

Niet alleen met het kiezen van bezigheden gaat het zo. Nee, zelfs bij beloningen. “Jongens, we hebben samen hard gewerkt en het is lekker weer. Zullen we een ijsje gaan halen? In het dorp zit een nieuwe ijssalon!”

Oudste: “Jaaaa!”
Jongste: “Jaaa!”
Middelste: “Nee. Ik. ga. echt. niet. mee. Ik wil een ijsje uit de vriezer. Bij ons thuis. En ik ben nog te klein om alleen thuis te laten. Dus jullie kunnen niet naar het dorp zonder mij.”

Het voelt gewoon als chantage. IJs-chantage.

En ‘omdat het toch nooit goed is voor alle drie’, trek ik regelmatig mijn eigen plan. Jullie zoeken het maar uit. Kijk maar wat je gaat doen. Ik ga een hek schilderen.

En dan gebeurt het.

Want dat hek, dat eerst totaal niet aantrekkelijk was, begint aan interesse te winnen. Want er is verf. Er zijn kwasten. Er is muziek op de achtergrond. Er is resultaat. Op het hek. Op je handen!

En dus komen er druppelsgewijs steeds meer nieuwsgierige koppies kijken. Het duurt niet lang voordat de jongste haar verfschort uit de kast haalt. Ze smeert dikke klodders witte verf op het hek terwijl ze een liedje over Ollie de Olifant (?) zingt. Ze heeft er duidelijk plezier in. Zoveel plezier, dat ook haar grote broers een kijkje komen nemen.

“Ik wil ook!” zegt de middelste. Hij tovert een oude broek (oh nee, niet die broek!) tevoorschijn en een oude trui (oude trui? Dat ding is niet oud. Het is een hartstikke leuke trui. Die wilde ik nog bewaren voor je zusje). Hij weet een kwast te bemachtigen in de garage (en dat is een kunst, want onze garage is een magische plek waar alleen mijn vriend de weg lijkt te weten).

Na vijf minuten schilderen ontdekt hij dat het noeste arbeid is. Dat je armen er zeer van gaan doen. Dat je de halve tijd krom staat. Al snel gooit hij het bijltje erbij neer. En daarmee ook zijn kwast. Nét naast de zorgvuldig neergelegde kartonnen plaat die de vloer tegen witte verfspetters moet beschermen.

Gelukkig staat zijn opvolger al te popelen. Enthousiast pakt hij met zijn hand het zojuist geverfde hekje vast voor stabiliteit.

“Oh…” is het enige wat hij uit kan brengen als hij naar zijn witte hand kijkt.

Het mag de pret niet drukken. Binnen een half uur zijn ook hekje drie en vier geschilderd. Tijd voor een ijsje. En ja, gewoon uit de vriezer. Natuurlijk.

De vraag, de roep en de smeek om ‘De Efteling’ hield ook de maanden daarna aan. Samen met de oudste heb ik een aantal jaar een abonnement gehad. Uren struinden we door het sprookjesbos. Talloze keren hingen we rond in het Lavenland. En ik zat tot vervelends toe in de ‘ta-ta-ta’. Carnaval Festival dus.

Mijn oudste was één en al Efteling. Wanneer we via de N261 het park naderden, maar rechts afsloegen om zijn oma in Kaatsheuvel te bezoeken, volgde groots protest. Niet omdat hij zijn oma niet wilde zien, maar omdat hij nóg liever naar ‘The big amusement parc in K-Hill’ ging. (Dat laatste was onze codenaam voor de Efteling, omdat de naam uitspreken op een gegeven moment alleen al torenhoge verwachtingen veroorzaakte). We plagen de oudste nu nog wel eens met zijn fascinaties: ‘tate weewee’ was ‘zal ik het laten sneeuwen?’ (de bekende uitspraak van Vrouw Holle) en ‘Mapmwa buiten’ waren de bakkers van het Lavenland.

Maar ja, na de oudste kwam baby nummer twee. En met twee kinderen is de logistieke gang naar de Efteling een stuk lastiger. Voeding, slaapjes, buggy’s: het viel een stuk minder makkelijk te combineren. En dus namen onze bezoekjes aan de Efteling af. Tot ik uiteindelijk mijn abonnement opzegde. Iets wat ik heel jammer vond, want ik kwam er zelf ook graag. Het is voor mij de ultieme plek om even te ontsnappen aan de hectiek van het dagelijks leven. Om even te dagdromen. Om even écht ergens anders te zijn. Op een plek waar verhalen centraal staan.

En dus spaarden we de afgelopen weken voor maar liefst 5 Eftelingtickets. Namen vrij op de studiedag van de kinderen. En gingen op pad. Het pakte ontzettend goed uit: het was heerlijk weer, de kinderen waren goed gemutst (behalve de middelste dan, die ‘ging liever naar school’… ja, vast). En omdat het voor de rest van Nederland een reguliere schooldag was, was het er behoorlijk rustig. Voor Eftelingse begrippen hè ;-)
Toen we ooit in een overvol zwembad zaten, vertelde een vriend die bij de Efteling werkt: “Dit noemen we bij ons gezellige bedrijvigheid.”

Eenmaal in de Efteling kon het feest beginnen. Met drie kinderen met verschillende leeftijden en daardoor verschillende interesses is het soms wat puzzelen. Wat absoluut op het programma stond: de Python. De jongens waren er al dagen over bezig. Dat gingen ze even doen. Geen probleem.

Dat deed me denken aan mijn middelste twee jaar geleden. Hij stond te popelen bij Joris en de Draak. Zou hij groot genoeg zijn? Zou hij ein-de-lijk dat felbegeerde, gekleurde bandje om zijn pols krijgen? Met grote stappen liep hij trots naar de meetlat. Hij zette zijn voeten keurig op het streepje. De meetlat schoof naar beneden. En toen sprak de medewerker van de Efteling de magische woorden: “Ja hoor, je bent groot genoeg”. Mijn middelste glimlachte van oor tot oor en stak zijn pols vooruit. “Zo, dan kun je nu in de achtbaan,” vervolgde de medewerker enthousiast. Het gezicht van mijn middelste betrok. “Nee hoor,” zei hij vastberaden. “Ik wilde alleen weten of ik groot genoeg was. En dat ben ik! Doei doei!”. En hij ging er snel vandoor.

Eén snelle blik op de nog veel snellere Python was dit Eftelingbezoek voor beide heren voldoende. “Hij gaat wel érg hard hè,” hoorde ik de ene tegen de andere zeggen. Een enkel knikje was vervolgens genoeg. Op naar de Droomvlucht.

In de rij van de Droomvlucht pakt de jongste plotseling mijn hand. “Mama,” fluistert ze, “ik voel me nu oranje. Maar straks waarschijnlijk groen.” Ze verwijst hiermee naar de grote poster die ik sinds een tijdje aan de muur in de huiskamer heb hangen. De groene cirkel in het midden staat voor ‘Het veilige eiland’ (dat wat ik al kan). Daaromheen staat een oranje cirkel ‘Avonturen eiland’ (waar ik leer). Om de oranje cirkel staat een rode rand: ‘Stormeiland’ (te spannend). Mooi om te zien hoe ze zich realiseert dat ze het spannend vindt, maar dat de spanning te doen is en dat ze straks waarschijnlijk blij is dat ze het gedurfd heeft.

Na de Droomvlucht duiken we het sprookjesbos in. Een plek om lekker even tot rust te komen na al die indrukwekkende attracties. Al denkt de middelste daar toch echt anders over. “Die wolf hè, die is toch niet éng mama?” zegt hij verontwaardigd. “Kijk nou. Kijk eens goed. Die ligt daar gewoon een beetje nep te zijn in dat bed.” Maar niet alleen de wolf moet er aan geloven. “Heb je ooit een volwassene gezien met ZULKE kleine voeten??” vraagt hij zich hardop af bij de rode schoentjes. De trollenkoning wordt gedegradeerd tot een ‘mompelende ouwe vent’ en de vertelster van het nieuwste sprookje ‘Prinses op de erwt’, wordt even gewezen op de foutieve telling: “Twíntig matrassen? Nou, ik tel er toch echt maar 9.”

Geloofde jij nog in sprookjes? Ik inmiddels niet meer.
Zeker niet toen ik de parkeertarieven zag. Gelukkig konden wij parkeren bij oma uit Kaatsheuvel. “Tja, maar je weet niet wat zij voor parkeerkosten rekent hè mam,” zegt de middelste met opgetrokken wenkbrauwen. Hij heeft voorlopig genoeg sprookjes gehoord.

Met op de achterkant: regels. Lekker duidelijke, zeer betuttelende regels.

En dat is handig! Want in plaats van dat we met elkaar het gesprek aan gaan (‘Leuk dat jullie er zijn! We gaan er samen een mooie, sportieve wedstrijd van maken’), geven we elkaar een kaartje en lopen weer naar onze eigen kant van het veld.

Een kleine greep uit de wensen: Alle spelers aanmoedigen (dus geen publiekslievelingetje dames en heren!), óók klappen voor de tegenstander (dat zijn tenslotte ook maar mensen. Correctie, kinderen), inzet en positief gedrag waarderen (val je kind dus niet af als hij of zij zich grandioos inzet op het veld) en de trainer laten coachen. Die laatste regel wordt nog even onderstreept door tussen haakjes ‘jij moedigt aan!’ te melden.

Dus als ik het goed begrijp, moedigen wij onze trainer aan? ‘Lekker bezig trainer! Fijne vent ben je! Top dat je dit elke week doet!’. Ook moeten de vrijwilligers bedankt worden na afloop, volgens het kaartje. De laatste keer dat ik het checkte, ging het om een vrijwillig spelletje voetbal tussen allemaal 8-jarigen met daaromheen allemaal vrijwillige ouders, die vrijwillig op zaterdagochtend op een onchristelijk tijdstip vrijwillig op een of ander knollenveld verschijnen. Daar is tot nu toe nog bar weinig voor geklapt. Dus goede regel.

Kijk, ik snap de bedoeling hè. En ik weet natuurlijk ook wel dat het er op veel voetbalvelden schandalig aan toe gaat. Dat ouders staan te schreeuwen alsof het de finale van de Champions League betreft, en niet JO9-12 van VV Lutjebroek tegen JO9-13 van SV De Vrolijke Merel. Er zijn veel ouders die veel te ver gaan. Er zijn veel kinderen die (óók op 8-jarige leeftijd) totaal geen respect voor elkaar en het spel tonen. Die schelden, onsportief zijn, de tegenstander belachelijk maken of elkaar te lijf gaan. En dat moet absoluut verdwijnen.

Maar of zo’n kaart met juichregels daarbij gaat helpen? Ik denk het niet. De fatsoenlijke ouders gedroegen zich al en de malloten die je moet hebben, die gaan zich na het ontvangen van ‘de juichregels’ écht niet anders gedragen.

Op het voetbalveld probeert de coach van de tegenstander ondertussen zijn team in het gareel te houden. Beetje jammer dat juist zíjn team zich niet zo veel aan lijkt te trekken van de juichregels. Maar ach, die waren ook voor hun ouders bedoeld. En die staan keurig achter het lijntje te klappen voor ónze voetballers. Missie geslaagd?

Het begon zo onschuldig. Zó onschuldig.

Het was leuk. Schattig. Ontroerend. Soms ook beangstigend (‘Mama, waarom stoppen we mensen die dood zijn onder de grond of in een oven?’). Het was lief. Het was veel (als ik voor élke ‘waarom-vraag’ die ik ooit heb gehad een euro had gekregen....)

Maar die lieve, leuke, schattige ‘waarom-vragen’ hebben inmiddels plaatsgemaakt voor de ‘HOE-ZO???-vraag’. En die is iets minder vrolijk, verkennend en ontdekkend.
De ‘HOE-ZO???-vraag’ is direct, luid, in your face. Daar komt nog bij dat de ‘HOE-ZO???-vraag’ eigenlijk een synoniem is voor ‘HOE KOM JE ER BIJ? EN WAAROM BEN JIJ MIJN MOEDER?’.

“We gaan zo eten jongens. Zetten jullie de Switch uit?” “HOE-ZO?”

“Na school gaan we even naar de bibliotheek. De geleende boeken moeten terug.” “HOE-ZO?”

“Wat eten we?”
”Broccoli”
”HOE-ZO???”

En tja, geef daar maar eens antwoord op. Ik kom niet verder dan ‘Nou, gewoon’. Of ‘omdat dat zo is’, ‘omdat dat nou eenmaal moet,’ of (koning der antwoorden) ‘Omdat ik je moeder ben. En ik ben de baas.’.

Dat bracht ons bij het volgende dilemma. Want wát maakt je een baas? “Eigenlijk is papa de baas,” begint de jongste zelfverzekerd aan haar uitleg. “Maar, als ‘die’ er niet is, dan ben jij ook goed.”

Wát.

Heb ik daar al mijn uren, dagen, weken, jaren aan opvoeding ingestoken? ‘Als ‘die’ er niet is, dan ben jij ook goed’? Ik vraag haar waarom zij denkt (lees vindt) dat papa de baas is. “Oh,” zegt ze nonchalant, “hij is net wat groter dan jij.”
Gelukkig zit de verklaring in het aantal centimeters.

Toch zet het me aan het denken: ben ik niet streng genoeg? Niet autoritair genoeg? Beweeg ik te veel mee? (Ik geloof dat het antwoord ‘ja’, ‘ja’ en ‘ja’ is. De mensen die mij afgelopen week met 3 enorme tassen vol gezelschapsspelletjes over straat zagen wankelen ‘omdat de kinderen graag een spelletje mee naar oma wilden nemen’, kunnen dit beamen).

En toch ben ik wel duidelijk naar mijn kinderen. Ik heb een heldere visie, duidelijke kaders. Wat maakt dan dat dit niet overkomt op de kinderen? Als ‘testcase’ gebruik ik een sportles in de plaatselijke sporthal (lees: bijna 30 rondrennende kinderen op een druilerige donderdagochtend in de voorjaarsvakantie in de leeftijd van 4 tot 12 jaar). Ik sta bij het onderdeel voetbal. Iets wat me wel ligt. Wanneer de ‘tieners’ bij mij staan voor een potje voetbal besluit ik heel duidelijk te zijn: bal laag en de grootste kinderen mogen alleen scoren wanneer zij IN het vak voor het doel staan.

Het is leiden in last. “HOE-ZO mogen wij niet hard schieten?” “HOE-ZO mag de bal alleen maar laag?” “HOE-ZO mogen we niet gewoon voetballen zoals wíj dat willen?” Het duurt niet lang of de eerste deelnemer ‘sneuvelt’. Hij gaat mokkend halverwege het veld zitten. Ik bied ‘m duidelijk twee opties: óf je staat op en doet weer mee óf je gaat buiten het veld zitten. Hij mokt (iets met ‘HOE-ZO???’), maar besluit daarna toch weer mee te doen. Ik houd vol, hij trekt bij en uiteindelijk is het een prima ochtend.

Het leert me dat duidelijke kaders soms nóg duidelijker mogen zijn. Dat je zaken één keer kunt verklaren (‘omdat de boeken terug naar de bieb moeten’, ‘omdat het gevaarlijk is voor de kleine kinderen om je heen wanneer je hard schiet’) en dat je daarna ‘HOE-ZO??’ gewoon ‘hoe zo’ laat zijn. De upgrade-versie van het kleine, schattige ‘waarom’. Iets wat niet altijd om een reactie vraagt. Want soms is je moeders wil gewoon wet. Waarom? Daarom!

Om te ontdekken waar die angst nu vandaan kwam, ben ik eens wat dieper in die programma’s gedoken. “Moffel en Piertje gaan de wijde wereld in om antwoord te vinden op hun vragen. Elke aflevering beleven ze nieuwe avonturen rondom een bepaald thema.” En die thema’s zijn dan bijvoorbeeld ‘De bakker’, ‘ik werk in de supermarkt’ of de angstaanjagende aflevering ‘vuilnisman’. Veel verder dan de titels ben ik niet gekomen. Ik weet genoeg.

Hoe komt het toch, dat mijn kinderen zonder blikken of blozen kijken naar series als ‘Ninjago’ (Legoserie over, zoals ze het zelf zeggen, ‘epische ninja-avonturen’). Naar epilepsie-opwekkende programma’s als ‘Paw Patrol’. Durven te duiken in filmpjes van ‘Dutchtuber Job’ en ‘De speelgoedmeneer’, maar wegkruipen bij filmpjes over een varken dat onderzoek doet naar de letter ‘aa’.

Inmiddels heeft de jongste een tactiek bedacht. Want ze realiseert zich ook wel dat ze de gehele kleuterklas veroordeeld zal zijn tot Simsala Saartje en Koekeloere. Zodra de juf zegt dat ze een van de twee horrorprogramma’s gaan kijken, duikt ze snel de boekenhoek in. Ze pakt een boek en verstopt zich, zoals een spion met een opengeklapte krant (met gaten erin), achter haar leeswaar. Blijkt het programma dan toch niet zó shocking als van te voren gedacht, dan spiekt ze stiekem over het boek naar het scherm. Wie weet, blijkt aan het eind van de kleuterklas wel, dat ze het ergste overleefd heeft. En kan ze vanaf groep 3 eindelijk fatsoenlijke series kijken. Gaby’s Dollhouse, iemand?

Durf jij het aan? Bekijk hier de aflevering van ‘Saartje en snoep maken’. Kijk en huiver:

Ik scheur de envelop open en schud de inhoud naar buiten.

Met een gil laat ik diezelfde inhoud op tafel vallen.

“Oh ja!” roept de middelste enthousiast. “Dat is een uitgeplozen uilenbal. Was ik vergeten. Die hebben we op school helemaal uit elkaar gehaald. En als je benieuwd bent wát er van de muis tussen deze stukjes zit, dan kun je kijken op dit werkblad. Ik had geloof ik de billen en een pootje. Leuk hè!”

Nou, inderdaad leuk.

“Ik dacht dat het thema snoep was?” zeg ik tegen de middelste. “Jahaa,” antwoordt hij ongeduldig. “Nu wel. Maar twee weken geleden nog niet.” Toen was het thema blijkbaar ‘bezorg je moeder een hartverzakking’.

Het leven met kinderen zit vol met dit soort verrassingen. Het is ook van alle tijden. Mijn zusje heeft ooit toen ze jong was mijn moeder op eenzelfde wijze verrast. “Mam, doe je ogen eens dicht en je mond open.” Het bleek, zoals ze het daarna zelf omschreef: “Iets groens uit mijn neus.” …

Gelukkig zijn er ook verrassingen die met minder shock gepaard gaan. Zoals die keer dat de kinderen als verrassing een code hadden verzonnen voor mijn vriend. En hij mocht gaan raden. De code bestond uit 3 getallen. Je hoeft geen groot rekenwonder te zijn om te zien dat het raden van dit getal een lange avond betekent. Zeker omdat de middelste had bedacht dat één van de getallen het cijfer ‘10’ was. De code 8-10-3 werd pas na enkele uren (en een klein ‘tipje van de sluier’) geraden.

Of wat te denken van de verrassing ‘mama ik kan de deur zelf op slot draaien’ (én niet meer zelf open draaien). De verrassing ‘mama, mijn tand is er bíjna uit’ (waarna je naar een gapend gat en een melktand die nog met één puntje vastzit, inclusief wat bloed, kijkt). De verrassing ‘mama, ik heb zelf mijn haar geknipt’. De verrassing ‘mama, opa heeft mijn haar geknipt, want ik zag niks meer’. De verrassing ‘We willen graag afspreken. Met z’n 6’en. Bij ons.’

Kortom: het leven zit voor verrassingen. Laat je vooral verrassen. Maar wees éxtra voorzichtig als die verrassing in een dichte envelop zit.

Nee, natuurlijk niet.

Het is eind januari en mijn vriend viert zijn verjaardag. Ik heb samen met de kinderen een quiz gemaakt. Bij elk goed antwoord mag hij een cadeautje uitpakken. En omdat je tenslotte maar één keer 42 jaar wordt, zijn de vragen behoorlijk uitdagend. “Op welk account hebben we het vaakst Mario Party gespeeld?” “Wat is het lievelingsfilmpje van de jongste van het ‘Familiy Toys Collector’ kanaal? (Voor de kenners onder ons: ‘de speelgoedmeneer’. Ken je het niet? Mooi, houden zo).

De oudste en middelste zijn sinds een paar weken helemaal ‘into’ het online spel Roblox. Je weet wel, dat spel waar de waarschuwingen je van om de oren vliegen. Eén van de tips (een goede tip overigens) is om het spel met je kinderen mee te spelen. En dus bevind ik me sinds twee weken regelmatig in het bos. Het digitale bos. Het bos van ‘99 nights in the forest’. Of, zoals de jongste het noemt: ‘ninetieninetieninetienie naichts in ze forist’.

Het doel is duidelijk: overleef 99 nachten in het bos. Bij het kampvuur ben je veilig, daarbuiten loert gevaar. Dat laatste vergaten ze me te vertellen. Waardoor ik na het omhakken van enkele bomen (‘ga jij voorlopig maar even houthakken mam’), ineens ‘hap hap hap’ achter me hoorde en er blijkbaar een wolf in mijn billen beet. Mijn digitale levensenergie daalde met iedere hap. En voor ik het doorhad was ik dood.

“Ik heb nu geen bandages,” zegt de oudste tegen de middelste. “Geeft niet,” antwoordt de middelste, “Dan reviven we mama nu niet. Ik ga ondertussen wat bolts en coal zoeken. Laat haar daar maar even liggen.”

Laat haar daar maar even liggen. Ja tuurlijk jongens. En dus lig ik een kwartier lang op apegapen, terwijl de oudste en middelste bezig zijn met hun missie. Nadat ze me, drie mails en een wasronde verder, ‘gerevived’ hebben en ik nog wat hout kap, volgt de genadeloze evaluatie. “Het was niet zo best mam. Je hebt ook niet zoveel gedaan. Waarom ging je al zo snel naar het lavalandschap? En je weet toch dat als het hert komt, dat je bij het kampvuur moet zijn?” Ik knik. Natuurlijk.

Mijn vriend knikt ook, na de zoveelste ingewikkelde vraag. Op de tafel liggen nog talloze ingepakte cadeaus. “Wat zijn de antwoorden?” vraagt mijn vriend, omdat een antwoord gokken simpelweg onmogelijk is. “Jaaa, dat ga ik natuurlijk niet zeggen,” dient de middelste hem van repliek, terwijl hij denkt dat zijn vader hem direct om het juiste antwoord vraagt.

Na nog enkele pittige vragen over games, speelkameraden en lievelingsvoetballers, komt zelfs de hond voor in de verjaardagsquiz. “Wat is het lievelingsliedje van Sammie?” Antwoord C is het sowieso niet, want de pepernotendans is ‘niks voor honden’, aldus de jongste. “Who let the dogs out” valt ook af. Dus blijft logischerwijs ‘kijk omhoog Sammie’ over. En heeft Ramses Shaffy er drie kinderen en een hond als fan bij.

——————

PS. Volgende week is het carnavalsvakantie in het zuiden. Omdat de helft van mijn lezers op dat moment niet in staat is tot lezen (om welke reden dan ook ;-)), neem ik een weekje vrij en verschijnt mijn volgende column weer op 25 februari. Tot dan!

Ik blijf even liggen. Maar dat duurt niet lang. Dat is het voordeel als je op zaterdagochtend om 08.15 uur op het voetbalterrein moet zijn. Dan is het daar namelijk, in tegenstelling tot de rest van het dorp, hartstikke druk.

“Gaat het?” vraagt een moeder. Haar zoon zit met zijn strak gestrikte voetbalschoenen bij haar achterop. Ik had dit keer, op 6 ballen, de shirtjestas en een reguliere voetbaltas na, gelukkig geen passagiers op mijn fiets. Dat is meestal wel anders. Als een soort pakezel verplaats ik me regelmatig door het dorp. Omdat we één auto hebben en ik de fiets fijner en gezonder vind, doen we bijna alles op de fiets. Met ‘we’ bedoel ik dan de kinderen en ik. En met ‘op de fiets’ bedoel ik dan meestal ‘op mijn fiets’.

Tot enkele maanden geleden had ik een bakfiets. En hoewel ik wel een kleine drempel moest trotseren om dat enorme ding aan te schaffen, was het direct de aankoop van het jaar. Kinderen, speelkameraden, schooltassen, sportspullen (bijv. zes voetballen, voor de bakfiets geen énkel probleem), boodschappen: het past er állemaal in. Er zat zelfs ooit een springkoe in. Sinterklaas zat er ooit op. Er werd gegeten, gekaart en gelachen in de bak.

Maar toen werd de oudste groot. En de middelste groot. En de jongste, ach, die blijft (zeker in mijn hoofd en hart) altijd klein. Het totaalgewicht dat ik dagelijks wegtrapte werd steeds hoger. En de kinderen? Die vonden het allemaal wel prima. Die lagen lekker achterover, te wachten tot de riksja hen naar hun volgende onderkomen bracht.

Daar moest verandering in komen. En dus wordt er, sinds de verkoop van de bakfiets, zelf gefietst. De oudste gaat inmiddels als een speer en de middelste fietst met grote regelmaat naar school. Om zo flexibel mogelijk te blijven, kwam er een achterzitje op de bagagedrager én een extra zitje bij het stuur. Zo kon de jongste altijd makkelijk mee op de fiets en was er ook ruimte voor de middelste wanneer hij niet kon fietsen (om wat voor reden dan ook. En geloof me die heeft hij veel. Zo niet, dan verzint hij ze gewoon).

Op een gemiddelde schooldag is mijn fiets een soort uithangbord van ons leven: een kind achterop, een kind voorop, een oververhitte moeder en helemaal vooraan een krat met ontelbaar veel spullen (broodtrommels die nog half uit rugzakken steken, gymtassen en een-winterbak-vol-accessoires-omdat-het-vandaag-meeneemkring-is-en-de-opdracht-’iets-met-de-letter-W’). En dan, dan mis ik mijn bakfiets. Een manier om relaxt te fietsen. En niet, zoals bij de voetbalclub, om te kieperen vanwege ‘de te hoge ballast’. In dit geval letterlijk bal-last.

Een kleine speurtocht op internet bracht me bij een nieuw fenomeen: de longtail. Ziet er uit als een gewone fiets, maar dan iets langer. Waardoor je achterop plek hebt voor meerdere kinderen. En je boodschappen bijvoorbeeld. Na het ‘voetbalveldincident’ dacht ik: weet je wat. We proberen het gewoon! En dus staat er nu een in de garage. Zo’n longtail. Op het moment van schrijven heb ik hem nog niet uitgebreid getest, ben ik er nog niet mee naar school geweest en heb ik er nog geen kinderen, laat staan ballennetten mee vervoerd. Op het moment van publiceren, heb ik mijn longtail misschien al ‘long’ ingeruild voor mijn oude fiets. Of ‘tegen elk aannemelijk bod’ op Marktplaats gezet. Óf je ziet me vol trots door het dorp rijden. Compleet bepakt en bezakt. Want dat blijf ik blijkbaar toch wel doen, ongeacht de lengte van de ‘tail’.

Om mezelf helemaal vrij te pleiten, wil ik benadrukken dat deze column puuuure fictie is. Of, zoals ze dat zo mooi in een film zeggen: Deze film is fictie. Alle overeenkomsten met bestaande personen, plaatsen of gebeurtenissen zijn puur toeval.

Dat is nu dus ook hè. Dus mócht je enige gelijkenis zien met een situatie uit je privéleven, iets-of-wat overeenkomst met een gebeurtenis uit (ik noem maar wat) de klas van een van je kinderen, dan wil ik je nogmaals op het hart drukken: dit is fictie.

Ik schrijf dit voor een vriendin.
Zeg maar.
Of misschien ook niet.

De situatie is als volgt:

Als ouder ben je betrokken bij je kind. Dat houdt in dat je zo nu en dan op school je neus laat zien. Om je kind op te halen bijvoorbeeld (wel zo handig). Of pepernoten mee te bakken tijdens de Sinterklaasviering. Of pionnen uit te zetten tijdens de sportdag. Of (de koning der activiteiten) het schoolreisje mee te begeleiden.

Zo nu en dan vraagt de juf/meester: ‘Wie wil er meehelpen bij activiteit x?’. En als leuke, betrokken ouder, zeg je dan bijvoorbeeld: “Nou, hartstikke leuk! Ik kom gráág luizenpluizen!”

Afgelopen week vroeg de klassenmoeder namens de juf in de groepsapp of er liefhebbers waren voor het carnavalsfeest op school. Binnen welgeteld 3 seconden waren alle vier de plekken vergeven. Top! Strik eromheen, carnavalspak aan en klaar is Kees.

Zóu je denken. Want in plaats van dat deze gezellige appgroep denkt: ‘mooi, dat is dan ook weer geregeld’, volgde er protest. Deze gang van zaken was namelijk niet eerlijk. ‘Zo kregen andere ouders nooit een kans’. ‘Als je werkt of met iets anders bezig bent op het moment dat de vraag gesteld wordt, krijg je geen gelegenheid om te reageren en daarmee ook eens mee te helpen op school. En ik. wil. ook. meehelpen!’

Gelukkig zijn de betrokken ouders niet alleen in staat om te denken in problemen, maar ook in oplossingen. ‘Een poll! Dan kan iedereen die wil zich aanmelden.’ Maar ja, dan stuit je natuurlijk al snel op een volgend probleem: wie kies je uit de lijst met aanmeldingen? Dat kan natuurlijk niet handmatig. Dan is er kans op vriendjespolitiek. Of erger nog: omkoping!

Maar ook dat probleem werd binnen 1 minuut getackeld: een ‘spin the wheel’. Een digitaal draaiend rad waarin je alle namen zet en waar het programma ‘de gelukkige’ selecteert.

Of dit spektakel bij een volgende evenement ook daadwerkelijk plaats gaat vinden, is nu aan de klassenouder, ‘die deze feedback meeneemt’.

Het hele gebeuren voltrok zich in minder dan een kwartier. Gelukkig was ik aan het werk. En zag ik het pas, toen de wijze van evaluatie binnen de groep al was gecommuniceerd.

Of nee, natuurlijk niet. Want dit soort dingen gebeuren niet écht hè mensen. Je zou denken dat de wereldbevolking het te druk heeft met anderen zaken.

(En nu maar hopen dat niemand me boos aankijkt de komende 8 jaar op het schoolplein. Anders zou het wel eens door deze column kunnen komen. Maar ach, dat scheelt me wel een paar keer ‘radje draaien’.)