Andersom

“Eh,” start hij. “Een vraag… waarom zitten jouw kinderen eigenlijk altijd achterstevoren op de fiets?” De vraagsteller is een vader van school en het antwoord moet ik hem schuldig blijven. “Tja, waarschijnlijk om dezelfde reden waarom ze op dit moment hun jas achterstevoren aan hebben (de middelste) of als een supermancape om hun hoofd en schouders draperen (de jongste)”, zeg ik hem, wanneer de kinderen voorbij paraderen.

Omdat ze lekker hun eigen pad volgen. Omdat ze een fashionstatement willen maken. Misschien omdat ze anderen willen inspireren om verder te kijken dan hun dagelijkse routinematige handelingen. Of omdat ze rete-eigenwijs zijn. Dat zou natuurlijk ook kunnen.

Op onze longtail (een fiets met een extra lange bagagedrager, waardoor je achterop ruimte hebt voor meerdere kinderen) zitten ze inderdaad vaak achterstevoren. Bij onenigheid zitten ze met de ruggen tegen elkaar. En in tijden van vrede zitten ze naar elkaar toe gericht. In de café-stand zeg maar.

Er wordt volop gekletst en gediscussieerd op de fiets. Welke ‘Italian Brainrot’ het beste is. Of ze thuis een kleurplaat van ‘Tralalero Tralala' (een haai met poten, red.) gaan printen (met mijn zakelijke printer…) of dat ze toch gaan voor ‘Spaghetti Tualetti’ (een wc waar spaghetti uit komt. Serieus, ik verzin dit niet. Was het maar zo’n feest.)

Ook proberen ze onderweg zoveel mogelijk auto’s te laten toeteren, lopen ze bij het naar binnen gaan van de school tegen de deurstijl aan (want jas achterstevoren aan en capuchon demonstratief over voorhoofd getrokken). In de gang trekken ze hun snowboots uit (want het is nog nét winter, ook al is het 15 graden) of ze gaan voor witte sportsokken in sandalen (want het is lente, ook al is het nog maar 15 graden).

Na school komen ze mokkend naar buiten (want school is saai) en gaan vervolgens achterop de fiets vrolijk verder met hun verhitte discussie over de allerbeste Italian Brainrot (“Zéker Strawberry Elephant!” “Nee echt niet, 100% Dragon Cannelloni, bro!"). Gelukkig gaan er ook altijd minstens twee vriendjes of vriendinnen van school mee naar huis. En zie ik bij hen precies hetzelfde gedrag.

En net als ik denk ‘Wat moet het toch worden met de jeugd van tegenwoordig’, tikt mijn oudste de muziekbox aan en zet een nummer op van Gabbertje. Nostalgie! Daarna volgen de Party Animals (Have you ever been mellow) en Gabber Piet (de Mosselman). Ik kijk naar hakkende, kale mannen en gabberwijfies, luister naar songteksten die alleen maar over drugs, drank en feesten gaan. En ik realiseer me dat onze ouders, toen wij als kinderen en tieners stonden te dansen op deze muziek in bijpassend trainingspak, waarschijnlijk precies hetzelfde dachten als wij nu.

PS 1 Deze gedachte blijkt zo oud als de oudheid. In een kleitablet van 4000 jaar oud vonden ze een zin met de strekking ‘wat moet het toch worden van onze kinderen’.

PS 2 De komende twee weken duik ik in de wereld van Italian Brainrots, speeltuinen en gezelschapsspellen alias de meivakantie. Ik reken op bakken aan inspiratie. Mijn column verschijnt na de meivakantie weer.

PS 3 Wil je mijn column niet zo lang missen? Of zoek je lekker leesvoer om je af en toe op de wc te kunnen verstoppen en even geen Peppa Pig Monopoly te spelen? Koop dan voor slechts €16,99 mijn columnbundel. En haal 200 pagina’s aan luchtige, grappige en ontroerende columns in huis. Er zijn nog enkele exemplaren beschikbaar.