Avond4draagse

“Ik moest nog aan je denken,” zegt de buurvrouw, “Maartje zit vanavond lekker op de bank met een dekentje en wij staan hier in de regen… maar… jij bent er ook!”

Ja mensen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Want wie mijn column al langere tijd volgt weet: ik ben geen groot fan van de avond4daagse. Zeg maar gerust: mijn afkeer is reuze. Van aanloop (‘Wie doet er mee? Waar kun je je inschrijven? Waar verzamelen we? En zelfs, ja heus, ‘Is vijf kilometer ver?’) tot aan de daadwerkelijke uitvoering (‘Wat moeten we eten?’ ‘Het is zo’n race tegen de klok’, ‘Waarom waren jullie niet bij de startvlag?’ ‘Heeft iemand een extra regenjas?’). Ik heb het altijd zo goed mogelijk genegeerd.

Tot dit jaar. Er was geen ontkomen meer aan. De oudste moést en zou meedoen. En tja, ik vond het niet zo charmant om hem vier dagen bij een andere ouder te parkeren. Dus gaf ik hem op. En mezelf.

“Zullen we de 10 kilometer doen?” (Ik dacht het niet!), “Mag ik een paar zakken snoep meenemen?” (ik dacht het niet!), “Kun je me met de auto naar de avond4daagse brengen?” (ik dacht het zéker niet!). Kortom: de aanloop was fantastisch.

Toen we, want door al dat geklaag de afgelopen 5 jaar was ik wel enorm goed voorbereid op dit evenement-met-extreem-hoog-scouting-gehalte, netjes om 17.00 uur aan het avondeten zaten, bedachten de middelste en jongste ‘dat het ook wel leuk zou zijn om mee te doen’. En dus werd het wandeluitje van de oudste een heus gezinsuitstapje.

Maar ja, wel zonder startbewijs, zonder traktatiemunten en zonder medaille natuurlijk. Dat mocht de pret gelukkig niet drukken. De jongste liep dapper de 5 kilometer mee met haar grotere broers, maar doopte het festijn halverwege wel om tot de ‘avond4draagse’. Ach ja, ik hoefde daarna niet meer naar de sportschool.

Om de sfeer wat te verhogen, werden er niet alleen liedjes gezongen, pleisters en roddels uitgewisseld, maar kwam het ook met regelmaat met bakken uit de hemel. Schept toch een band hè, met 4000 anderen al slenterend 5 kilometer afleggen in de regen.

Zo ook de laatste dag, die van start ging met een verfrissend buitje en een route in petto had waar we verdacht lang van mochten genieten. Na drie kwartier ‘lopen’ stond er iets meer dan 1,5 kilometer op de teller. Niet lang daarna begon ‘de dag die je wist dat zou komen’: het inhaalmoment. Althans, de oudste wist dat dat moment kwam (het zou me niet verbazen als het zijn hoofdreden was om mee te lopen. In het normale leven is hij niet zo te porren voor een wandeltocht). De jongste had geen flauw idee wat haar te wachten stond. Rijen mensen langs de kant, fanfaremuziek, blikken bier (het is een kindertocht hè mensen) en natuurlijk snoepkettingen. Heel, veel snoepkettingen. Bij de eerste huldiging (door opa en oma) was de verrassing groot. Daarna volgde nog meer en meer snoep.

Net voor de finish stonden opa en oma nummer 2. Blauw van de kou. Die waren, fanatiekelingen, al om half 7 langs de lijn gaan staan. Wij kwamen om half 9 voorbij.

Tot slot volgde nog een heus festival met band, muziek en foodtrucks. Uitbundige ouders (het zit er op!) en dodelijk vermoeide kinderen. Gelukkig stond er een rustig weekend voor de deur. Zo eentje met voetbalwedstrijden, kinderfeestjes, boekbespreking-voorbereidingen. Je kent het wel. Nog even volhouden jongens, het eind van het schooljaar is in zicht!

“Volgend jaar doe ik zéker weer mee mam!” roept de oudste enthousiast. Yes vriend, ik heb er nú al zin in.