Betutteling

Toen ik vanmorgen opstond, stond er een mevrouw naast mijn bed. “Goedemorgen,” zei ze vriendelijk, “het wordt een mooie dag vandaag!”. Ik knipperde twee keer met mijn ogen en realiseerde me dat de vrouw er écht stond. “Denk je vandaag aan een gezond ontbijt? En vergeet je niet om alle drie de kinderen e-ven-veel aandacht te geven?” Ik knik. “Oh ja,” vervolgt ze, “bedank je de leerkrachten zo meteen nog even? Een applausje is ook prima. Ze doen dit werk niet voor niks, hè? Zo houden we het lekker positief!”

Natuurlijk gebeurt dit niet echt. Zou. Je. Hopen.

Want toen ik afgelopen weekend met koude voeten op een nat voetbalveld stond om mijn oudste aan te moedigen, voltrok zich een soortgelijk tafereel. De coach van de tegenstander haalde een stok kaarten uit zijn binnenzak en begon de kaarten uit te delen. Alsof we ons opmaakten voor een pot klaverjassen in plaats van een voetbalwedstrijd. De kinderen kregen samen één groene kaart, onze coach kreeg een kaart en de ouders langs de lijn kregen een kaart. Met daarop vrij expliciete spelregels. Vergeet buitenspel. Vergeet joelen. Dit is het echte werk: De Juichkaart.

Met op de achterkant: regels. Lekker duidelijke, zeer betuttelende regels.

En dat is handig! Want in plaats van dat we met elkaar het gesprek aan gaan (‘Leuk dat jullie er zijn! We gaan er samen een mooie, sportieve wedstrijd van maken’), geven we elkaar een kaartje en lopen weer naar onze eigen kant van het veld.

Een kleine greep uit de wensen: Alle spelers aanmoedigen (dus geen publiekslievelingetje dames en heren!), óók klappen voor de tegenstander (dat zijn tenslotte ook maar mensen. Correctie, kinderen), inzet en positief gedrag waarderen (val je kind dus niet af als hij of zij zich grandioos inzet op het veld) en de trainer laten coachen. Die laatste regel wordt nog even onderstreept door tussen haakjes ‘jij moedigt aan!’ te melden.

Dus als ik het goed begrijp, moedigen wij onze trainer aan? ‘Lekker bezig trainer! Fijne vent ben je! Top dat je dit elke week doet!’. Ook moeten de vrijwilligers bedankt worden na afloop, volgens het kaartje. De laatste keer dat ik het checkte, ging het om een vrijwillig spelletje voetbal tussen allemaal 8-jarigen met daaromheen allemaal vrijwillige ouders, die vrijwillig op zaterdagochtend op een onchristelijk tijdstip vrijwillig op een of ander knollenveld verschijnen. Daar is tot nu toe nog bar weinig voor geklapt. Dus goede regel.

Kijk, ik snap de bedoeling hè. En ik weet natuurlijk ook wel dat het er op veel voetbalvelden schandalig aan toe gaat. Dat ouders staan te schreeuwen alsof het de finale van de Champions League betreft, en niet JO9-12 van VV Lutjebroek tegen JO9-13 van SV De Vrolijke Merel. Er zijn veel ouders die veel te ver gaan. Er zijn veel kinderen die (óók op 8-jarige leeftijd) totaal geen respect voor elkaar en het spel tonen. Die schelden, onsportief zijn, de tegenstander belachelijk maken of elkaar te lijf gaan. En dat moet absoluut verdwijnen.

Maar of zo’n kaart met juichregels daarbij gaat helpen? Ik denk het niet. De fatsoenlijke ouders gedroegen zich al en de malloten die je moet hebben, die gaan zich na het ontvangen van ‘de juichregels’ écht niet anders gedragen.

Op het voetbalveld probeert de coach van de tegenstander ondertussen zijn team in het gareel te houden. Beetje jammer dat juist zíjn team zich niet zo veel aan lijkt te trekken van de juichregels. Maar ach, die waren ook voor hun ouders bedoeld. En die staan keurig achter het lijntje te klappen voor ónze voetballers. Missie geslaagd?