Dresscode

Er zijn van die momenten in het leven, die vragen om wat éxtra aandacht. Wat extra aankleding, wat extra finesse. Dat zijn de momenten dat het hier mis gaat. Bij het woord ‘dresscode’ krijgt het hele gezin een gezamenlijke ‘error’.

En zo gebeurde het dat de middelste in een glimmende tijgertrui aan het kerstdiner verscheen op school. Het witte blousje (ahhh) met schattig rood strikje (ahhh) bleven lekker in de kast hangen. Ik kreeg hem niet eens zo ver om een (foute) kersttrui aan te trekken. “Tijgers zijn tijgers mama. Ook met Kerst.” Tja, daar is geen speld tussen te krijgen.

Geef ‘m eens ongelijk hè. Een dresscode slaat in de meeste gevallen nergens op. Zo mocht mijn vriend laatst mee naar een voetbalwedstrijd van PSV. In de skybox. Dat is een bedrijfsaangelegenheid. Daar komen mensen interessant doen tegen elkaar. “Zeg kerel,…” dat soort dingen. Je mag dan als voetbalfan je club niet aan komen moedigen in een voetbalshirt. Je moet een pantalon en een blouse/jasje aan. In een voetbalstadion hè.

En wat te denken van bruiloften. Nu ik de dertig gepasseerd ben ligt het huwelijkenfestijn voor het grootste deel achter ons. Maar er was een periode dat ik me iedere maand kon uitleven op een nieuwe, onmogelijke dresscode. “Urban sjiek met city touch”. “Classy farmer pastel”. Say whát. Meestal was de onderliggende boodschap: “Kom voorál niet als jezelf en trek alsjeblieft niet iets aan waar je jezelf prettig in voelt.” Ik zag zelfs een uitnodiging waar het kleurenpalet voor de bruiloft op stond. Kon je met een staaltje naar de winkel om te zoeken naar die exácte kleur. “Want, dat is zó leuk op de foto’s”.

Op zulke momenten snap ik mijn kind. Dan wil ik óók het liefst in een glitter-tijger-trui naar de Urban-sjiek-met-city-touch-bruiloft. En dat terwijl kleding vooral bedoeld is om je fijn te voelen. Warm, comfortabel, mooi. Het is de reden dat ik mijn kinderen ‘vrij bal’ geef als het gaat om hun kledingkeuze. Het is ook de reden dat de jongste meestal de peuterspeelzaal binnenloopt in een gestippelde roze vest, met daaronder een felgekleurd geel shirt met regenboog vogel en een wit-met-blauw gestreepte broek, afgetopt met óf haar roze regenlaarzen óf haar blauwe snowboots met sterretjes.

“Mooi hè mama!” zegt ze stralend, wanneer ze me een nieuwe creatie toont.

De oudste twee (beide jongens) interesseert het geen bal hoe ze naar school gaan. Als ik ze elke dag in hun pyjama naar school zou sturen, zouden ze dat meer dan prima vinden. “Handig mam!”. Het komt regelmatig voor dat ik de oudste rond zie lopen met zijn shirt onhandig in zijn broek gestopt en zijn broek opgetrokken tot zijn oksels. Of dat ik de middelste aantref met zijn shirt óver zijn trui. “Ja hoezo? Dit kan toch ook?” Ja kind. Het kan.

Al dat gedoe met kleding doet me soms verlangen naar de lente of de zomer. Waar simpelweg een shirt met korte mouwen en een korte broek voldoende is. En ze lekker op hun blote voeten of met sandalen aan rondlopen. Kleding aantrekken, winterjas aandoen, muts op, handschoenen aan, sjaal om… Tegen de tijd dat nummer 1 volledig in tenue is, is nummer 3 alweer uitgekleed. En dan heb ik het nog niet eens over hun schoenen. Wie heeft het bedacht dat er schoenen bestaan met rits én veters. Ziet er leuk uit hoor, maar werkt natuurlijk voor geen meter. Want als je alleen de rits gebruikt, krijg je de schoen niet dicht (‘Mama, de veters zitten te strak!’). En als je alleen de veters pakt, is de schoen te strak om hem aan te trekken. Gevolg? Je bent dubbel zo lang bezig.

Daarom is onze dresscode tegenwoordig ‘casual rommelig’. Daar staat namelijk álles bij! Alle kleuren, materialen en vormen, de trui van je zus en de schoen van je broer? Top! Ik kan deze stijl ieder gezin aanraden.