Gezinsshoot

Ik heb de afgelopen jaren honderden fotoboeken bekeken. Fotoboeken met trouwfoto’s, foto’s van bolle buiken, van pasgeboren baby’s, van 1-jarigen die een cake verorberen en keurige gezinnen op natuurrijke locaties. Van andere mensen wel te verstaan. Want het is nogal wat, zo’n fotoshoot. Ongemakkelijk. Gemaakt. Overdreven.

Voor mijn eigen bedrijf liet ik wél foto’s maken. Voor een zakelijk doeleind kan ik dat prima. Maar voor privé, met mijn gezin of tijdens een belangrijke gebeurtenis? Dat had ik nog nooit gedaan.

Met de gevolgen daarvan dealde ik ieder jaar weer wanneer ik het ‘gezinsfotoboek’ samenstelde. Ooit startte ik met één fotoboek per jaar per kind. Ik kan je vertellen: met drie kinderen kun je dan net zo goed je baan opzeggen, want het is gewoon een dagtaak om de foto’s uit te zoeken (per maand), te selecteren (wáárom maken mensen 24 foto’s van één en dezelfde situatie?) en te positioneren (hoe creëer je een leuke edoch overzichtelijke pagina?). Dus na kind drie (het arme schaap) kwam ik tot de conclusie dat ik één gezinsboek per jaar ging maken.

Tijdens het samenstellen van zo’n gezinsfotoboek kom ik ieder jaar weer tot de trieste conclusie dat ik zelf op 2 foto’s sta. In het gehele jaarboek. De rest is gevuld met kinderen, honden, glijbanen en Chocomel.

Dat is natuurlijk helemaal prima, maar zo’n boek moet ook een ‘voorkantfoto’ hebben. Iets fatsoenlijks voor op de kaft. Iets waarbij je denkt: góh 2022 was een leuk jaar zo te zien! Tot nu toe was het bij ons vooral: ‘don’t judge a book by it’s cover’. Want er had altijd wel één gezinslid zijn of haar ogen dicht. Of een gezicht op onweer (die foto’s doen het altijd goed). Of er miste een gezinslid. Of twee.

Dat trok me dit jaar over de streep…
…We gaan voor een gezinsshoot!

Een vriendin van mij maakt prachtige foto’s en kan goed met kinderen overweg. Ze durft het ook aan om gezinnen met drie kinderen te fotograferen. Zélfs die van mij. (Ze leest mijn column, dus ze was gewaarschuwd). We prikten een datum (in april, want mooi zonlicht enzo), zochten een locatie (de hei, want mooie omgeving enzo) en spraken een tijdstip af (vijf uur, want golden hour & zachte schaduw enzo).

En geloof het of niet, maar op een prachtige dag in april, stapte het hele gezin IN KLEDING MET OP ELKAAR AFGESTEMDE KLEUREN (!) om exáct 17.00u uit de auto op de afgesproken locatie. Mijn dag kon op dat moment al niet meer stuk.

De fotograaf pakte het slim aan: ze liet de kinderen éérst een foto van papa en mama maken. Het ijs was gebroken. Daarna waren ze zelf aan de beurt. Om de lens van haar camera zaten de gehaakte manen van een leeuw (‘kijk maar naar het leeuwtje!’) en we werkten stapsgewijs enkele composities af.

Toen de aandacht bij het drietal wat verslapte, kwam de fotograaf met een goed voorstel: “Nu mogen jullie een stukje rennen en dan langzaam teruglopen.” Ze had de woorden nog maar amper uitgesproken of de oudste zette een sprint van jewelste in. Met de middelste en de jongste in zijn kielsog. Wellicht dat ze het laatste deel van de zin (‘en dan langzaam teruglopen’) gemist hadden. Want ze bleven maar rennen. En rennen. En rennen. Toen we ze bijna uit het oog verloren waren, draaiden ze pas om. Om vervolgens met een rotvaart terug te rennen. Het eindigde in een massasprint en een ‘Ronaldo-sprong’ (‘Siiuuu’). Spoiler alert: deze foto’s hebben de selectie niet gehaald.

In de hoop op nog enkele leuke gezinsfoto’s deed de fotograaf een beroep op de creativiteit van de kinderen: ‘Hebben jullie nog een leuk idee?’. Die vraag werd beantwoord met een enthousiast: “Jaaa! Voetballen!” Waarna ik subtiel liet weten dat de fotograaf doelde op een opstelling voor de foto (om maar even in voetbaljargon te blijven) en niet op een leuke activiteit met 3 enthousiaste kinderen.

Na de fotoshoot stuurde de fotograaf een preview in onze vriendinnenapp. Waarna één vriendin lief opmerkte: “Je zou toch niet zeggen dat dit de hoofdrolspelers van Maartje Mijmert zijn. Zo snoeperig.”

Waarbij de fotograaf een tweede (iéts minder snoepige) previewfoto stuurde met de tekst. “Weet je het zeker? Ik ben blij dat we bij de auto nog even gecheckt hebben of we ze alle drie nog hadden”.

PS. Dankjewel Lieke voor je inspiratie, geduld en kunde. Want, het uiteindelijke resultaat van de shoot is prachtig. En precies zoals we zijn ;-)