Kersthapjes
Ik had me nog zó voorgenomen om er dit jaar niet over te schrijven. Om het aan me voorbij te laten gaan. Maar helaas. Gisteren mislukte mijn missie.
Na een gezellig, extralang sinterklaasweekend (want, studiedag op maandag) was het weer even wennen op dinsdagochtend. Een tikkeltje vermoeid, iétsje te laat en vooral met een lichte dosis tegenzin zaten mijn drie kinderen weer in de schoolbanken vanmorgen. Mooi, op naar mijn werk!
Ik checkte voor ik op de fiets stapte nog éven mijn Whatsappberichten. Dat waren er 23(!). En ze kwamen hoofdzakelijk uit de klassenapp van de jongste. Dan weet je dat het hommeles is. Dan weet je dat het óf bijna avondvierdaagse is. Óf bijna Kerst.
Want bijna Kerst, betekent ook bijna kerstdiner op school. En voor dit kerstdiner gebruikt elke klas een inschrijflijst. En deze lijst, hangt bij de ingang van het klaslokaal. Met een potlood erbij. Op zo’n kneedgummetje geplakt.
Zodra deze lijst er is, is het een gekkenhuis. Blijkt. Want in de appgroep lees ik dat ‘ouders naar binnen stoven om hun plekje op de lijst te bemachtigen’. Het was blijkbaar niet-normaal-druk in de kleutergang. Iets wat totaal langs me heen is gegaan, omdat ik mijn jongste keurig bij de achterdeur van de school had afgezet. Wat dus ook betekent dat de naam van mijn kind niet op de lijst staat. En dat de meeste hapjes al ‘vergeven’ zijn.
Laat ik je er even aan herinneren dat dit gaat om een kerstdiner op een basisschool. Dat deze lijst hangt bij de kleuterklas. En dat de meeste kleuters óf alles eten óf niks. Dat het dus geen bal uitmaakt wat je maakt. Het gaat toch wel op. Of niet en dan warm je het met kerst gewoon lekker op (urgh).
Toen mijn oudste vorig jaar zag dat ‘knakworstkerstboom’ al op de de kerstgerechtenlijst stond, zette hij daaronder ‘kerstboom van knakworst’. Dat is namelijk totaal iets anders. Althans, zo lijkt het. Het bracht daarnaast de andere jongens uit zijn klas ook op een idee. Met als gevolg dat de halve klas knakworsten at tijdens het kerstdiner. Heerlijk!
Zo’n kerstavond op school draait toch om de sfeer? Om het gevoel? Ik weet nog dat ik het als kind reuze spannend vond dat je ‘s nachts naar school mocht. Dat we een wandeling door de wijk maakten. Dat we een glazen potje mochten versieren en daar een écht theelichtje in stopten. En dat we samen kerstliedjes zongen. Ik weet niet meer wat de moeder van Joris voor het kerstdiner maakte. En of Jasper zich altijd uitsloofde om met het beste gerecht van de klas te kunnen pronken. Ik weet ook niet meer of Marjolein allergisch was voor noten. Of dat dat Elke was. Ik weet alleen nog dat Erik een heel cool strikje had en veel gel in zijn haar tijdens de kerstavond op school.
De appgroep van de jongste ontploft inmiddels. Alle ouders bemoeien zich er tegenaan. Een digitale lijst zou véél beter zijn. Dan is het niet zo druk in de gang. Waarmee we het probleem van de schouders van overijverige ouders naar de schouders van de school verleggen. Want de leraren hebben het nog niet druk genoeg deze tijd van het jaar.
Gelukkig is daar een vader in de appgroep die de boel sust. Zijn kind ‘eet meestal toch al zijn eigen hapjes op’. En daarmee is er weer een wereldprobleem verholpen. Kunnen we ons nu gaan focussen op een echte kerstgedachte. Vrede op aarde bijvoorbeeld. Waar is de intekenlijst?
Tip: zoek je nog een leuk kerstcadeau? Of gun je jezelf meer tijd met een boek (ipv meer schermtijd)? Schaf dan mijn columnbundel aan. Deze bonte verzameling van feel good columns is nog in beperkte oplage verkrijgbaar. Schaf hier jouw exemplaar aan: https://www.moorcommunicatie.nl/product/columnbundel/