Level 1 uitgespeeld

Na de zomervakantie gaat de jongste naar school. Dan heb ik geen kinderen meer thuis. Of, zoals een vriendin dat laatst zo mooi omschreef: ‘Level 1 uitgespeeld’.

Om me heen hoor ik vooral verhalen van moeders, vaders en kinderen die er aan toe zijn. “Heeeerlijk dat ie straks naar school is!” “Even je handen weer wat meer vrij!” “Kijk je er niet naar uit? Ik wel hoor!” en dan knik ik.

Maar eerlijk? Ik kijk er niet naar uit. Level 1 uitgespeeld. Maar ik vond level 1 zo leuk. En het feit dat ‘level 1’ nooit meer terugkomt, vind ik super confronterend. Bij alles wat kind nummer 3 doet denk ik: dit is de laatste keer. De laatste keer zwanger, bevallen, kraambed, borstvoeding, de laatste romper, de laatste maxi cosi, de laatste luier. Oké dat laatste is een verlossing. Thank gód voor de laatste luier.

Maar de rest voelt als afsluiten van een fase. Een fase waarin ik goéhoéd was. En er komt een fase aan waarvan ik nog niet weet of ik daar goed in ben. De fase van schoolkinderen, pre-pubers, huiswerk, tegenstribbelen, afzetten (tegen ouders) en afzetten (bij hobby’s, sport, vriendjes, feestjes). Een fase waarin kinderen zichzelf steeds beter redden en je steeds minder nodig bent. Waarin je weer meer tijd voor jezelf krijgt. Maar ik (nog) geen idee heb wat ik met die tijd moet. Want ik wil zo veel. En tegelijkertijd niks.

Want ze hebben je niet meer nodig. En tegelijkertijd meer dan ooit.
Want ze zijn zelfstandig. En tegelijkertijd afhankelijk en aanhankelijk.
Want ze zijn op school. En tegelijkertijd bijna net zoveel dagen thuis (lang leve de studiedagen).
Want ze zijn groot. En tegelijkertijd nog zo klein.

Ik merk dat het me bezighoudt. Dat ik me voor probeer te bereiden op iets waar je je niet op voor kunt bereiden. Dus probeer ik het los te laten. En tot die tijd zoveel mogelijk te genieten van hoe het nu nog is: de kleinste is nog thuis en we hebben de zomervakantie nog voor de boeg.

Wanneer de middelste (tijdens het schrijven van deze column) vol enthousiasme op me af komt rennen om te melden ‘dat hij level 1 (van Mario Oddessy op de Switch) heeft uitgespeeld’, denk ik: ik ook. En met de ervaring uit level 1, moet level 2 ook te doen zijn. “Kom je mam?” vraagt hij. “Dan proberen we level 2 samen.”