Vergeten

Item voor item haal ik de was uit de machine. Truien met dino’s, glittermaillots (of ‘sokkenbroeken’ zoals mijn vriend maillots noemt), spijkerbroeken met een nét iets groter gat rond de knie dan de vorige keer dat ik ‘m in de wasmachine deed en een sok. Een onbekende sok. Een witte sok met zwarte streep. Eén sok. Ik doorzoek de wasmand naar het andere exemplaar, maar het blijft bij één verstekeling.

In een spannend verhaal was dit een sok van een vrouw… en uiteraard niet van mij.
In een kinderverhaal zat er in de sok een geheime schatkaart verstopt met (door de wasmachine) doordrenkte clues naar een verborgen schat.
In een spiritueel verhaal vormde deze sok de aanleiding naar een innerlijke zoektocht en werd de symboliek van één enkele sok tot in den treure uitgediept.

In mijn verhaal is dit simpelweg een kindersok die niet van ons is.

Om de sok weer bij zijn rechtmatige eigenaar te krijgen, pols ik enkele vriendjes van mijn middelste kind (afgaande op de maat en het motief, is het vrij zeker een jongenssok van een kind van 6 jaar). Maar helaas.

Ik besluit de juf op te zadelen met dit mysterie. “Deze sok is niet van ons. Hij is wel fris gewassen. Wie de sok past, trekt ‘m aan,” zeg ik tegen de juf. En godzijdank (ook voor de juf) zegt de moeder naast mij: “Ach, ik denk dat ‘ie’ van ons is! Als ie niet van ons is, neem ik ‘m morgen weer mee naar school.” Het gezicht van de juf betrekt en ze gebaart dat dit NIET nodig is.

Elke week is het weer raak. Sta ik items te wassen die niet bij ons horen of sta ik verloren kledingstukken op te vragen in een whatsappgroep. Vooral mijn oudste heeft er een handje van om werkelijk waar álles op een andere plek achter te laten dan waar hij het gepakt heeft. Meestal is dat dus buiten de vier muren van ons huis. Over het algemeen resulteert dat in een kledinguitruil in de whatsappgroep van het voetbalteam (“Heeft iemand het shirt van x? Ik heb nog een broek van y.” “De keepershandschoenen van a zaten in de tas van z, en daar zat ook een bidon bij die niet van ons was.” “Ah ja die is van ons. Iemand de slidingbroek van x gezien?”. De complete voetballichting van de JO-9 (‘jongens onder de negen jaar’) bestaat uit kleine kwijtmakers. Wat niet helpt, is dat ze getraind worden door grote kwijtmakers.

Ook hier zijn we gezegend met een grote kwijtmaker. Afgelopen week nog. Toen hij (wederom) zijn sleutels kwijt was. Meezoeken of ‘logische plekken opperen’, dat doe ik al een tijdje niet meer. Niet meer sinds ‘ik ben mijn regenjas kwijt’ na enkele weken werd opgevolgd door de zin ‘hij lag in de boodschappentas’. Ach ja, where else?

En dus zit er niks anders op dan naast een huishouden ook een afdeling ‘gevonden-en-verloren-voorwerpen’ te starten. Want als die drie van mij lijken op hun vader (en die kans is vrij groot) dan lost dit probleem zich niet ‘met de jaren op’. En dan ga ik nu op zoek naar de scheenbeschermers van de oudste, de dinosaurusknuffel van de middelste, het Peppa-memoryspel van de jongste en vooruit die aantekeningen die ik zelf een paar weken terug kwijt ben geraakt.

—

Dit was mijn laatste column voor dit jaar. Komende twee weken ‘geniet’ ik van de kerstvakantie. Naar alle waarschijnlijkheid heb ik daarna weer inspiratie voor twee kwartalen ;-). Dank voor jullie support en leuke reacties het afgelopen jaar. Ik vond het een feest om ze te lezen! Fijne feestdagen en we zien elkaar weer in de 2e week van januari. Tot dan!

PS. Wil je mijn columns niet missen? Of lekker wat te lezen hebben deze feestdagen? Bestel dan mijn columnbundel. Een boek (200 pag!) boordevol herkenbare verhalen, grappige situaties en de chaos die gepaard gaat met het runnen van een gezin, het doen van je werk en het in de lucht houden van alle ballen daaromheen. Je bestelt ‘m hier: https://www.moorcommunicatie.nl/product/columnbundel/