Zakgeld

“En daarom, krijg je vanaf nu elke week zakgeld,” zeggen we trots tegen de oudste. Nu hij acht jaar is geworden leek ons ‘de tijd rijp’. Dat hij de waarde van geld nog niet in kan schatten werd laatst maar weer eens duidelijk toen hij dacht dat onze bakfiets ‘misschien wel 20 euro’ op zou leveren op Marktplaats. Het was voor hem in ieder geval reden genoeg om het ding te willen verkopen.

Om de middelste tegemoet te komen, willen we ook bij hem starten met zakgeld na zijn verjaardag. “Das goed! antwoordt hij enthousiast, wanneer wij hem het plan voorleggen. “Doe maar 30 euro per week.” Tja, dat is ‘ietsje’ meer dan de euro die zijn grote broer per week ontvangt. Je ziet het, ook daar is de waarde van geld nog niet geland. Of juist wel, en hebben we te maken met een onderhandelaar en ondernemer in de dop.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen flauw idee meer heb hoe het zat met zakgeld toen ik klein was. Ik weet dat ik elke week wat geld kreeg en dat ik het meestal spaarde. Ik was een heel braaf kind en had daarnaast geen grote (cadeau)wensen. Dat is bij mijn kinderen wel anders. Want hoewel ze voor hun verjaardag meestal (wéér) een voetbal vragen, ligt sinds de introductie van het fenomeen zakgeld ineens de hele materialistische wereld aan hun voeten. Laatst Googlede de oudste op ‘Brawl Stars knuffels alle 88’. Want tja, waarom zou je genoegen nemen met één knuffel?

Daarnaast wilde hij bokshandschoenen, een nieuwe game en speelgoed voor buiten kopen. En dat allemaal van 1 euro. ‘Die hij natuuuurlijk gaat sparen mama, want ik snap heus wel dat ik dat niet kan kopen voor 1 euro’. Tenzij je op de website van Temu of Ali Express terechtkomt natuurlijk.

En dat maakt ons ‘zakgeldproject’ in week 1 al leerzaam. Want de oudste zegt nu bij alles wat hij op internet spot en érg goedkoop is: “dit is te mooi om waar te zijn”. We bespreken samen waarom bepaalde items veel geld kosten, hoe en waar spullen gemaakt worden en wat het kost om iets vanuit de andere kant van de wereld te transporteren (zowel qua geld als qua milieu). Daarnaast leert de oudste zijn wensen kaderen: ik wil iets NU heel graag, maar wil ik het over 30 dagen nog steeds? En wil ik het nog steeds graag als ik er al mijn zakgeld aan moet besteden? Hij maakt ‘verlanglijstjes’ en rekent (zich rijk). Want zo nu en dan vergeet hij dat op ook echt op is. Dat maakt cashgeld zo lekker inzichtelijk.

Gaandeweg zullen we het zakgeldbedrag steeds ietsje ophogen. Misschien krijgt hij over een paar jaar een pinpas. Misschien zal hij het geld uitgeven aan snoep of andere lekkere dingen. Of zal hij het sparen. Dat is nu aan hem. En we zullen hem daarin adviseren. Maar hij mag zijn eigen keuzes maken. Het is weer een stapje loslaten.

Iets wat ik bij de middelste nog niet aandurf. Want die vraagt dus meteen 30 euro zakgeld per week. Dat kan ik met de verkoop van de bakfiets (à 20 euro) nog niet eens één week bekostigen ;-)

PS. De komende twee weken geniet ik van de meivakantie. Ik hoop jullie ook!
Mijn column verschijnt weer op 7 mei. Tot dan!