Smakelijk eten!
Een bíjna 4-sterren ervaring. Bijna dan hè.
Mijn vriend en ik zitten tegenover elkaar aan een sfeervolle tafel in een druk restaurant. Na het doornemen van wat agenda-items hebben we eindelijk tijd om bij te praten. “Wilt u wat drinken?” vraagt de serveerster. Mijn vriend gaat voor een biertje en ik kies een glas Ice Tea Green. “Alcohol is wel echt prijzig hier,” zeg ik ‘m terwijl ik naar de drankenkaart knik. Achttien euro voor een glas bier. Maar ook acht euro voor een cola.” De prijzen doen me denken aan onze vakantie in Scandinavië, waar je gerust zeven euro voor een zak chips en twaalf euro voor een supermarktwijn neertelde. Die vakantie is inmiddels ruim tien jaar geleden. Ik geloof dat ik sinds die tijd nauwelijks nog in een restaurant ben geweest. Misschien zijn dit gewoon hedendaagse, Hollandse restaurantprijzen.
De bediende zet ons drinken neer en neemt onze bestelling op. Ondertussen nemen we de laatste (schoolplein)roddels door, bespreken we de stand van zaken in de familie en nemen we het aantal break-ups in de omgeving door (de scheidingsgolf nadert tsunami-formaat).
Even later wordt het hoofdgerecht geserveerd. Het smaakt prima, maar het restaurant oogt wat rommelig. Alsof niet alles volgens plan verloopt. De serveerster probeert het kunstig te verbloemen en vraagt meerdere keren ‘of alles naar wens is’.
Gelukkig maakt het dessert veel goed. Yoghurt, verse aardbeien en chocolade. Na het uitserveren kruipt de serveerster bij mij op schoot en hoor ik de barman tegen de andere kelner roepen: “laat jij de hond even binnen?”. “Zo,” zegt een derde personeelslid, “ik heb er honger van gekregen”. Hij schuift een stoel aan onze tafel en gaat zitten.
“Mam,” fluistert de serveerster in mijn oor, “nu moet je vragen of je de rekening mag.” Ik knik en vraag beleefd om de rekening, nadat ik heb gezegd dat het eten heerlijk was. “Blijft u ook slapen in ons hotel?” vraagt een medewerker. Hij blijkt, naar eigen zeggen, de manager te zijn.
Een hotel? Dat klinkt goed! Mijn vriend en ik worden door de kinderen naar de slaapkamer gedirigeerd. En net zoals in een écht restaurant zorgen zij voor de afwas. Er wordt flink heen en weer gesjouwd met borden, glazen en bestek. Zo nu en dan volgt een commando (“Laat de hond maar weer naar buiten!”), volgt een vraag (“waar laten we deze pan?”) of geven ze elkaar suggesties (“We moeten dat wel doen hoor, anders komen ze nooit meer terug!”).
Na een paar minuten is het rustig. En dat kan in een jong gezin twee kanten op: óf alles is pais-en-vree. Óf (en daar durf ik bij ons thuis aardig wat geld op in te zetten) het is een grote stervensbende. De manager betreedt de hotelkamer om te komen melden ‘dat er een kleine overstroming was’, maar ‘dat alles inmiddels gedweild is’. Mijn vriend en ik kijken elkaar aan. Hij laat weten dat al het bestek netjes afgespoeld is met koud water en terug in de bestek-la is gelegd. Mijn vriend en ik kijken elkaar nóg eens aan. De manager laat tot slot weten dat de rekening morgenochtend volgt. En vraagt of hij ons nog moet voorlezen uit zijn lievelingsboek Kapitein Onderbroek. Dit hotelrestaurant is van alle gemakken voorzien.
De volgende ochtend zijn er boterhammen gesmeerd. Mijn vriend krijgt acht boterhammen met Speculoos mee (service van de zaak!). De manager vraagt of we vanavond weer terugkomen. En als we dat niet doen, of we dan wel een mooie review achter willen laten. Voor andere gasten. Ik hoop wel dat de serveerster daar niet op schoot gaat zitten tussen het hoofdgerecht en het toetje.
Meer lezen?
Ben je nog geen abonnee? Meld je hier gratis aan en ontvang mijn column elke woensdag in je inbox.
Echt te leuk! Ik wilde al reageren na de eerste zinnen op de prijs van dat biertje! (Welk restaurant is dit?)
Na het woord ‘mama’ dacht ik nog het is een droom maar heel laat viel het kwartje. Nu moet ik wel zeggen dat ik net wakker ben. Prachtig verhaal!
Hahaha, heerlijk ontzorgd, mooie stressvrije ervaring in dat hotel. En als klap op de vuurpijl een geheel verzorgd Speculoospakket. Voor herhaling vatbaar? 😉